Hoera! Apple wordt vandaag 50 jaar. Een halve eeuw Apple dus!

Geen zorgen, we gaan in deze nieuwsbrief niet de complete historie van Apple oplepelen, maar we raden wel dit boek van David Pogue aan: Apple - The First 50 Years. Dat boek begint wél bij het prille begin, en vertelt het hele verhaal tot nu toe. Wij hebben het nog niet uit, dus we schrijven nog geen recensie, maar deze lekkermakertjes in de inleiding houden ons wel aan het lezen:

• Steve Jobs was niet de eerste CEO van Apple. En ook niet de tweede, derde of vierde.

• Steve Jobs heeft nooit iemand ontslagen die hij in de lift had ontmoet.

• De Newton heeft Apple gered.

Wij hebben het boek op onze Kindle gezet (sorry Apple, maar dat leest toch lekkerder dan op de iPad), maar je kunt natuurlijk ook een fijn gedrukt boek kopen!

We hebben deze maand een heleboel dingen te vertellen, dus we doen het eens een keertje anders in deze editie … geen lange artikelen, maar een heleboel korte berichtjes! Waarin we verledem, heden en toekomst vermengen. Bijvoorbeeld over de Little Finder Guy die Apple opeens heeft geïntroduceerd …

🤑 Maar voor we beginnen:

Als je geen betalende abonnee van MacFan bent, dan zie je alleen de eerste paar alinea’s van deze nieuwsbrief. Twijfel je nog over een abonnement? Omdat Apple vandaag 50 is geworden, geven we vandaag 50 procent korting op een MacFan-jaarabonnement. Omdat we weten dat niet iedereen zijn e-mail elke dag ziet, geldt de aanbieding morgen en overmorgen ook nog. Hap dus snel toe!

Read more

Hoe vaak maak je mee dat Apple een nieuwe type Mac introduceert? In 2022 zag de Mac Studio het licht. Dat is nog redelijk recent. Daarna moeten we verder terug in de tijd. In 2015 verscheen de 12-inch MacBook, als je dat een nieuw type wilt noemen. En in 2008 presenteerde Steve Jobs de eerste MacBook Air. Bestaande Macs krijgen vaak updates en facelifts, maar een heel nieuw type is een zeldzaamheid. Deze week hadden we dan ook een bijzonder moment met de komst van een gloednieuwe Mac-telg: de MacBook Neo.

Laten we maar meteen beginnen met de naam: wat is die fijn! Apple heeft eindelijk eens een echte naam verzonnen voor een nieuw product. In Cupertino zijn ze doorgaans heel formulematig met namen. Jarenlang verzon Apple namen door simpelweg een i voor een woord te zetten: iPhone, iMac, iPad, iPod, iTunes, iDVD. Dat was eigenlijk best leuk, en heel herkenbaar. Maar Apple heeft de formule aangepast en zet nu liever overal Apple voor: Apple Watch, Apple TV, Apple Music, Apple Creator Studio. Heel creatief is het niet. Daarnaast verkoopt Apple graag lucht (MacBook Air, iPad Air, iPhone Air, AirTag) en professionele dingen (iPhone Pro, iPad Pro, Mac Pro, M5 Pro, Logic Pro, Final Cut Pro). Apple gebruikt al die termen zo vaak, dat ze eigenlijk niks meer betekenen. Maar niet getreurd, want nu is er de Neo! We gaan heel vaak ‘Neo’ zeggen in deze editie, zo leuk vinden we die naam. Neo. Neo. Neo!

De MacBook Neo

Even terug naar de basis. Wat is die Neo voor machine? Voor het geval je het nieuws hebt gemist: het is een MacBook voor mensen met een bescheiden budget. Maar misschien ook wel de ideale Mac-voor-onderweg voor degenen die het meeste werk doen op een desktop-Mac. Apple zelf richt de MacBook Neo specifiek op studenten. In alle marketing voor de nieuwe Neo zie je jonge mensen.

MacBook met een iPhone-chip en een blosje

De MacBook Neo is een volwaardige MacBook, gemaakt van aluminium in vier frisse kleuren. Apple noemt die kleuren zilver, blos, citrus en indigo. Anderen noemen het waarschijnlijk grijs, roze, geel en donkerblauw. Wij vinden de indigo-variant erg mooi. Apple heeft oog voor detail: zo zijn de toetsen van de Neo’s niet wit, maar hebben ze een heel licht tintje van de gekozen Neo-kleur. Ook een prijsbewuste Mac mag er goed uitzien!

Belangrijker is wat er binnenin zit: geen M-chip, maar een A18 Pro. Een iPhone-chip dus. Dat komt met beperkingen: maar 8 GB centraal geheugen, maar één extern beeldscherm van maximaal 4K, geen Thunderbolt. Maar de A18 Pro presteert prima: de eerste benchmarks zijn al binnen, en die laten zien dat een MacBook Neo bij simpele, single-core taken op hetzelfde prestatieniveau zit als een MacBook met een M3- of M4-chip. Dus dingen als browsen, een presentatie maken met Keynote of een brochure maken met Pages gaan allemaal net zo vlot als op recente, duurdere MacBooks. Bij meer complexe, multi-core taken zoals videobewerking en wat zwaardere games, presteert een Neo vergelijkbaar aan een MacBook Air met een M1-chip.

Het zijn goede prestaties voor een uitgeklede MacBook. En die A18 Pro heeft een ander groot voordeel: omdat de chip ook in iPhones zit, produceert Apple ze in zulke grote aantallen, dat de prijs omlaag kan.

En wat kost-ie dan?

De Neo komt in twee smaken. De basisvariant heeft 256 GB opslag en mist Touch ID. Die variant kost € 699. Voor de goede orde: dat is 500 euro goedkoper dan de basisvariant van de MacBook Air! Dat is een ongelooflijk verschil.

Er is ook een variant met 512 GB opslag. En die heeft wél Touch ID. Deze variant kost honderd euro meer: € 799. Nog steeds 400 euro voordeliger dan de basisvariant van de MacBook Air.

Dan zijn de twee opties; meer is er niet te tweaken. Geen extra centraal geheugen, geen extra opslag, geen glas met nanotextuur of wat dan ook.

Ben je student of docent in het hoger onderwijs, dan wordt het helemaal leuk: de basis-Neo kost dan maar € 599. En de duurdere versie met Touch ID € 699. Kom je daarvoor in aanmerking, kijk dan in Apple’s Store voor het onderwijs.

Wat ons opviel aan de MacBook Neo:

• Afmetingen: stevig ukkie
  De Neo heeft een 13-inch scherm, maar is toch iets kleiner dan een 13-inch MacBook Air (die heeft een scherm van 13,6 inch). De Neo is kleiner, maar wel iets dikker. Het ding maakt een stevige indruk.

• Camera-zonder-notch
  Nee, er is geen notch. De camera zit in de rand van het scherm verwerkt. De camera is overigens bescheiden: een ouderwetse 1080p FaceTime HD-camera, zonder Center Stage en zonder Bureauweergave.

• Mechanisch trackpad!
  Apple grijpt terug op een oud recept: het trackpad heeft geen haptic engine, maar is mechanisch. Dus ja, het ding bewéégt als je het indrukt. Verschil met vroeger is wel dat je overal kunt klikken, niet alleen aan de onderkant.

• Onverlicht toetsenbord
  De Neo heeft een prima toetsenbord, maar er zit geen verlichting achter de toetsen. In het donker typen is dus iets lastiger. Wij hebben een donkerbruin vermoeden dat dit een van de eerste dingen is die Apple toevoegt bij een volgende generatie Neo’s.

• Speakers verplaatst
  De Neo heeft twee speakers, en die zitten opvallend aan de zijkanten van het apparaat. Dus niet naast de toetsen, zoals bij andere MacBooks. Dat betekent dat het geluid niet recht naar je toekomt, maar naar de zijkanten wordt gestuurd. Volgens Apple ondersteunt de Neo ruimtelijke audio en Dolby Atmos, maar vermoedelijk moet je er niet te hoge verwachtingen van hebben.

• Mini-jackaansluiting … aan de voorkant!
  De Neo heeft een mini-jackaansluiting voor je koptelefoon of externe speaker. Die zit op een wat opvallende plek: aan de zijkant, maar helemaal vooraan. Logisch wellicht omdat de speakers daar ook zitten, maar het oogt in eerste instantie wat vreemd. Maar misschien is het eigenlijk wel fijn. Hangt je koptelefoonsnoer niet steeds over je toetsen.

• Touch ID of vergrendelknop
  Wij willen eigenlijk geen Mac meer zonder Touch ID – het is zo handig. Maar bij de Neo is het dus niet standaard. Kies je de goedkopere variant, dan zit er op de plek van de Touch ID-knop een vergrendelknop.

• USB-verwarring
  De Neo heeft twee USB C-poorten, maar ze zijn verschillend in snelheid. De een is een USB 3-poort met ondersteuning voor DisplayPort. Daar kun je dus een extra scherm op aansluiten. De ander is een wat tragere USB 2-poort. Opladen kan via beide poorten, en datatransfer uiteraard ook, maar een beeldscherm aansluiten kan dus maar op één van de twee. De poorten zien er identiek uit en Apple heeft geen symbooltje aangebracht om het verschil duidelijk te maken. Je moet dus weten welke je moet gebruiken. macOS helpt je wel: sluit je een scherm aan op de verkeerde poort, dan krijg je een melding. Deze USB-verwarring voelt als het enige schoonheidsfoutje van de Neo. Apple zegt dat het al knap ingewikkeld was twee poorten op de A18 Pro aan te sluiten – die chips zijn eigenlijk ontwikkeld voor één poort (iPhones en iPads hebben er ook maar één). Bij volgende generaties van de A-chip gaan ze daar vast rekening mee houden.

  

• sRGB-beeldscherm
  Het display van de Neo is een Liquid Retina-display, maar met sRGB-kleuren. Geen brede kleur­weergave (P3), en ook geen True Tone trouwens.

• Geen batterijrecord
  Wij hadden gedacht dat de Neo een monsterlijk lange gebruiksduur zou hebben. Want een A-chip vergt veel minder energie dan een M-chip. En aangezien het chassis ongeveer even groot is, zou je denken dat met evenveel batterij als een Air, de Neo een batterijrecord zou moeten neerzetten. Maar kennelijk gebruikt Apple goedkopere of minder grote batterijen, want de Neo gaat ongeveer 16 uur mee op een volle accu. Dat is twee uur korter dan de MacBook Air.

• Apple-logo
  Op MacBooks Airs en MacBook Pro’s is het Apple-logo glimmend en gepolijst. Op de Neo is het logo simpelweg een reliëf met een wat andere textuur. Ook netjes, maar minder posh.

Ons oordeel

Boy, wat zal Apple veel van deze Neo’s verkopen. Want ja: op alle fronten levert de Neo een beetje in, maar het is nog steeds een volwaardige MacBook, die op geen enkel vlak slecht in elkaar zit. De USB-verwarring vinden wij een minpuntje, maar dat is eigenlijk het enige, en het is een detail. Want eerlijk is eerlijk: voor 699 euro is dit een fantastische deal. Nooit eerder kon je zo voordelig een gloednieuwe Mac kopen. Jawel, de Mac mini is wel eens wat voordeliger geweest, maar dat is een half apparaat: daar moet je nog een beeldscherm bij kopen. De Neo is een complete deal voor 699 euro – of minder, als je student of docent bent.

Er zijn veel mensen die zich afvragen wat een betere deal is: een refurbished MacBook Air met een M1- of M2-chip, of de Neo. Wij zouden zeggen: kies de Neo. Want dan heb je een nieuwe Mac, die nog lang ondersteund wordt door Apple. Een MacBook Air met een M1-chip is alweer bijna zes jaar oud. Ook al zijn de specificaties beter, de ondersteuning houdt een keer op. Het zal niet lang duren voordat je daar niet langer de laatste versie van macOS op kunt draaien. De Neo zal nog jaren updates krijgen. In onze ogen is dat een betere keuze!

Tot slot … de Neo is niet de sub-notebook waar sommigen op hadden gehoopt. Zoals de 12-inch MacBook dat was, of de 11-inch MacBook Air, lang geleden. Dat maatje hadden wij ook leuk gevonden, als extra MacBook voor onderweg. Maar dat is niet de doelgroep waar Apple op mikt. De Neo is vooral voor studenten, en die willen gewoon lekker een 13-inch scherm. Heel begrijpelijk. Al staan wij open voor een MacBook Neo mini in de toekomst … 😉

Eindelijk: nieuwe Studio Displays

De Neo trok alle aandacht, maar er was meer Mac-nieuws deze week! Veel meer zelfs!

Zo waren er dan eindelijk nieuwe Studio Displays. Twee zelfs: een update van het Studio Display zoals we die al kenden, en een nieuwe Studio Display XDR.

Studio Display

Eerst maar de simpele update. De nieuwe generatie van het Studio Display is nog steeds een 27-inch 5K-scherm, maar heeft nu een A19-chip ingebouwd, in plaats van de A13 Bionic die in de eerdere generatie zat. Die extra rekenkracht is wellicht nodig voor de veel betere camera: een 12-megapixel Center Stage-camera. De camera kan je dus ‘volgen’ tijdens een videocall. En de camera beschikt nu ook over Bureauweergave: niet langer heb je je iPhonecamera nodig om behalve je gezicht ook te kunnen laten zien wat je op je bureau doet. Aan de achterkant van het beeldscherm zitten nog steeds vier poorten, maar die zijn wel anders: twee Thunderbolt 5-poorten en twee USB C-poorten. In de vorige generatie was dat één Thunderbolt 3-poort en drie USB C-poorten. De zes speakers zijn ook verbeterd, en produceren volgens Apple nu ‘30 procent diepere bass’ (wij hebben het niet getest).

Als je al een Studio Display hebt, zijn de updates misschien te minimaal om minimaal € 1.699 neer te tellen voor een nieuwe. Opletten moet je ook: de nieuwe Studio Displays werken alleen met Macs met Apple Silicon. Dus een Intel-Mac kun je er niet op aansluiten. Ook goed om te weten: de gloednieuwe MacBook Neo kun je er wel op aansluiten, maar de Neo komt op een extern scherm niet verder dan 4K. Dus je gebruikt dan niet de volledige kwaliteit van je 5K Studio Display. Maar goed … als je geld hebt voor een Studio Display, dan koop je waarschijnlijk ook geen MacBook Neo.

Let overigens op als je een nieuwe Studio Display koopt. De nieuwe generatie heet ook gewoon ‘Studio Display’, zonder toevoeging. De afbeeldingen die Apple gebruikt zijn ook identiek aan de vorige generatie, inclusief dezelfde wallpaper. Met andere woorden: je moet goed naar het jaartal kijken om te voorkomen dat je per ongeluk de oude generatie koopt. (In de Apple Store is vergissen niet mogelijk; daar verkopen ze alleen de nieuwe.)

Studio Display XDR

En dan is er het gloednieuwe Studio Display XDR. Ook 27-inch, ook 5K. Maar dan wel met mini-led-achtergrondverlichting met 2000 nits piekhelderheid, een refresh-rate van 120 Hz en Adaptive Sync (een systeem om de framerate van bijvoorbeeld games dynamisch aan te passen). Simpel gezegd: een héél mooi scherm. Er zit een A19 Pro-chip in, maar verder zijn poorten, speakers en camera hetzelfde als in het ‘standaard’ Studio Display. De prijs van een Studio Display XDR begint – schrik niet – bij € 3.499. Je kunt het duurder maken door te kiezen voor glas met nanotextuur (voor minder reflectie) of een in hoogte verstelbare standaard (de gewone standaard is alleen maar kantelbaar). Da’s heel veel geld, maar toch een paar duizend euro goedkoper dan het Pro Display XDR dat het vervangt.

Vaarwel, Pro Display XDR

Pro Display XDR is niet meer. Heel verrassend kun je het niet noemen; het ding kwam uit in 2019 en bleef jarenlang ongewijzigd. De prijs begon bij € 5.499 – maar dan had je alleen het scherm, zonder voet. Voor een standaard moest je nog eens € 1.099 uittrekken. Dit was de tijd dat Apple ook wieltjes voor de Mac Pro verkocht voor € 849 (‘uitverkocht’ inmiddels) en een microvezeldoekje lanceerde voor € 25. Wat hebben we gelachen met z’n allen.

De prijs van Pro Display XDR zal niemand missen, maar het was wel een groter scherm met een hogere resolutie: 32-inch, 6K. Het nieuwe Studio Display XDR komt niet verder dan 27-inch en 5K, maar heeft wel een hogere refresh-rate.

Het verdwijnen van het Pro Display betekent niet veel goeds voor de Mac Pro. De twee hoorden bij elkaar, kijk nog maar eens naar de achterkanten van de twee, op de foto hierboven. Allebei met dat karakteristieke kaasrasp-design. Bij hun lancering was Apple apetrots op de twee krachtpatsers. Maar het lijkt er steeds meer op dat de Mac Studio tegenwoordig Apple’s lieveling is.

En wat kregen we niet?

Een betaalbaar scherm voor de gewone thuisgebruiker, die een Mac mini op zijn bureau heeft staan, of die een beeldscherm aan zijn MacBook Neo wil hangen. Gewoon een leuk 4K-scherm van Apple. Zonder toeters en bellen. Hoeft niet zo groot te zijn als een Studio Display, mag ook iMac-formaat hebben. Ja, eigenlijk gewoon een iMac zonder de computer erin. Voor dezelfde prijs als een MacBook Neo. Waarom krijgen we dat niet? Want wie koopt er nou eigenlijk zo’n heel duur scherm van Apple? Laten we het gewoon eens aan jullie vragen:

De rest van het nieuws is spectaculair & saai

Met de MacBook Neo (het blijft leuk om te zeggen!) en de nieuwe Studio Displays zijn we er nog niet. Want dit gebeurde er ook nog deze week:

• M5 Pro en M5 Max
  De M5 kregen we eind vorig jaar al, en nu zijn de M5 Pro en M5 Max er ook. Saai nieuws, omdat het in de lijn der verwachting lag, spectaculair nieuws omdat het indrukwekkende chips zijn. Uit de eerste benchmarks blijkt dat de M5 Max niet alleen de snelste Apple Silicon-chip ooit is, maar ook dat hij alle andere pc-processoren voor de consumentenmarkt passeert.

• MacBook Pro met M5 Pro en M5 Max
  Die nieuwe chips vind je al meteen in de nieuwe MacBook Pro’s die Apple deze week lanceerde. Verder lijken die MacBook Pro’s verdacht veel op de vorige generatie, al hebben ze nu ook een N1-chip voor Bluetooth 6 en wifi 7, en meer opslag: de MacBook Pro met een M5 Pro begint bij 1 TB, de MacBook Pro met een M5 Max begint bij 2 TB. Snelheidsduivels en opslagmonsters in één dus.

• MacBook Air met M5
  In alle opwinding rondom de Neo, is Apple de MacBook Air niet vergeten. Apple noemt de Air in een persbericht ‘de populairste laptop ter wereld’ – maar iets zegt ons dat de Neo dat gaat veranderen. In ieder geval heeft de Air nu een M5-chip. Ook is de opslag in de basisversie verdubbeld naar 512 GB, met snellere SSD-technologie. De Air heeft nu ook een N1-chip aan boord (heeft de Neo niet), voor betere verbindingen via Bluetooth 6 en wifi 7. Naast de 13-inch Air is er ook nog steeds de grotere broer van 15-inch. De prijs van de MacBook Air begint bij € 1.199.

• Mac Studio krabbelt terug qua geheugen
  Het mondiale RAM-tekort lijkt ook Apple op te breken. De Mac Studio is vanaf deze week niet meer verkrijgbaar met 512 GB aan centraal geheugen. Dat was de maximale optie die je kon kiezen (voor fors meer geld). Maar kennelijk is die optie niet meer rendabel voor Apple – of niemand kies ervoor – want vanaf nu is het centraal geheugen van de Mac Studio tot maximaal 256 GB uit te breiden.

  

• Neo-wallpapers
  En om met een vrolijke noot te eindigen (voor we het slotwoord geven aan Jack): als je geen MacBook Neo gaat kopen, maar wél die fraaie wallpapers wilt hebben, hier zijn ze: zilver, blos, citrus en indigo.

Tot slot … wat zegt Jack?

Mijn nicht kreeg een nieuwe baan. Een nieuwe baan betekent ook een andere lease-auto. Ze moest haar Tesla inruilen voor een Hyundai. ‘Alsof je je iPhone inruilt voor een Android’, zei ze, ‘het is het net niet, allemaal minder strak.’ Precies zo voel ik me na het upgraden naar macOS 26. Het is macOS, maar net niet. Overal duiken icoontjes op, alles is opeens zonder scherpe hoeken (alsof Apple dacht dat we ons daar zouden bezeren) en dat allemaal in vijftig tinten grijs. IK WIL MIJN KLEURTJES TERUG. Maar ik wil niet dat een map helemaal verkleurt als ik er een tag aanhang. Dat gekleurde bolletje is genoeg. En het erge is, het is allemaal net niet genoeg verpest om er een halve dag aan te besteden om de Time Machine-back-up terug te zetten en nog een halve dag om uit te vogelen wat er eventueel mis is gegaan. Dus ik erger me voorlopig kapot als ik muziek luister op mijn Mac. Wie heeft bedacht om het bedieningspaneel boven de bibliotheek te laten zweven? Fuck you, Apple.

– Jack Nouws, MacFundamentalist

In deze extra editie van MacFan duiken we in Apple Creator Studio: het nieuwe abonnement dat Apple verkoopt, waarbij je bestaande apps kunt gebruiken voor € 13,99 per maand of € 129 per jaar. Het gaat om deze apps: Final Cut Pro, Logic Pro, Pixelmator Pro, Keynote, Pages, Numbers, Freeform, Motion, Compressor en Mainstage. “Een goede deal”, schreven veel bloggers naar aanleiding van het persbericht van Apple. Wij wilden niet te snel oordelen, en zijn het abonnement eerst eens gaan uitproberen. In deze extra editie onze bevindingen!

Een vreemde mix

Eerst maar even de constatering dat Apple Creative Studio veel verwarrende aspecten heeft. Zo staan alle Pro-apps nu twee keer in de App Store, met totaal verschillende iconen, zijn Keynote, Pages en Numbers gratis apps maar ook onderdeel van een betaald abonnement, krijgen sommige van deze apps extra functies die alleen werken met een abonnement, maar andere apps niet, en zitten er AI-functies in die je maar beperkt kunt gebruiken (ook al heb je een betaald abonnement).

Het geheel maakt een rommelige indruk. Maar het goede nieuws is: Apple verplicht je niet om voor een abonnement te gaan. Alle apps blijven ook los verkrijgbaar. Voor Keynote, Pages en Numbers betekent dat dat de apps freemium-apps zijn geworden: ze blijven gratis beschikbaar, met dezelfde functionaliteiten als voorheen, maar er zijn nieuwe functies die alleen beschikbaar zijn voor gebruikers met een abonnement. In de app wordt je daar op meerdere plekken op gewezen, wat deze apps dus echt freemium maakt. Dit zal ook gaan gelden voor Freeform, waarvan Apple de nieuwe versie nog moet uitrollen.

Voor de pro-apps geldt dat elke app nu twéé keer in de App Store staat: als eenmalige aankoop en als onderdeel van Apple Creator Studio. De eenmalige aankoop-versies herken je aan de oude iconen, de Creator Studio-versies aan de nieuwe iconen.

De nieuwe versies zijn universal geworden, dat betekent dat ze werken op Mac en iPad. Final Cut Pro voor iPad als zelfstandige app (en als los abonnement) is verdwenen, en datzelfde geldt voor Logic Pro voor iPad. Beide iPad-varianten zitten nu in de universele app. Voor iPad-gebruikers geldt helaas dat er géén keuze is: je kunt de apps alleen aanschaffen door een Apple Creator Studio-abonnement te nemen.

(Voor liefhebbers van de iOS-versie van Pixelmator is er ook teleurstellend nieuws: die app heet nu Pixelmator Classic iOS en krijgt geen updates meer.)

De mix van apps in Apple Creator Studio lijkt willekeurig. Kantoorapps zoals Pages en Numbers voelen als een vreemde eend in de bijt. Daarnaast zijn er apps die Apple daadwerkelijk voor creators heeft gemaakt die niet in het pakket zitten, zoals Final Cut Camera en Reality Composer. Ook Photomator zit er niet in, terwijl een app met een professionele fotobibliotheek (zoals het oude Aperture) nu juist een omissie is in Apple Creator Studio. Een opgevoerde versie van Photomator had dat gat kunnen vullen.

Icooncrisis

We zeggen maar even niks over de nieuwe iconen van alle apps in de Creator Studio. Apple gaat door een designcrisis. Hopelijk komen ze er weer een keertje uit. Beterschap, Apple!

Het rekensommetje

Alles draait natuurlijk om het sommetje. Wat kosten de programma’s in Apple Creator Studio eigenlijk als je ze allemaal los koopt? Keynote, Pages, Numbers en Freeform zijn gratis. Final Cut Pro is het duurste programma: € 349,99. Daarna komt Logic Pro met € 229,99. Dat zijn eigenlijk de enige dure apps. De andere vier zijn een stuk voordeliger: Pixelmator Pro (€ 59,99), Motion (€ 59,99), Compressor (€ 59,99) en MainStage (€ 34,99). Als je al die apps los koopt, ben je dus € 794,94 kwijt.

Een jaarabonnement op Apple Creator Studio kost € 129,-. Dus als je die € 794,94 uitgeeft aan een abonnement, dan kun je al die apps ruim zes jaar gebruiken. Op zich geen verkeerde deal. Dat wil zeggen: als je met een schone lei begint én al die apps ook echt nodig hebt. Want het sommetje verandert natuurlijk behoorlijk als je Final Cut Pro of Logic Pro al hebt. Of als je een van die twee helemaal niet nodig hebt.

Contenthub

Stel dat je alleen maar grafische dingen maakt. Dus geen video en audio. Dan is Pixelmator Pro een handige app. En misschien wil je Keynote en Pages ook wel hebben. Ga je dan 129 euro per jaar betalen? Pixelmator Pro kost eenmalig zestig euro. De andere twee apps zijn gratis. Je bent een dief van je eigen portemonnee als je dan een Creator Studio-abonnement neemt. Of is er nog meer om rekening mee te houden? Jawel, zegt Apple. Er is een contenthub. En die is alleen beschikbaar voor abonnees!

Wat zit er in die contenthub? Van alles: stockfoto’s, illustraties, achtergrondafbeeldingen, complete thema’s in Keynote, mockups in Pixelmator, en noem maar op. En dat klinkt natuurlijk wél interessant, ook als je alleen maar flyers en brochures maakt. Dus laten we daar eens naar kijken. We duiken in de mogelijkheid om mock-ups te gebruiken in Pixelmator Pro.

Stel je voor dat je een boek hebt geschreven. Je hebt al een mooie cover voor dat boek, en die wil je op Instagram en Facebook zetten. Maar dan wel op een mooie manier. Je wilt niet alleen een plat plaatje van de cover uploaden, maar een sfeervolle afbeelding van jouw boek dat op een tafeltje ligt. Als je daadwerkelijk een gedrukt exemplaar hebt, kun je natuurlijk gewoon een mooie foto maken. Maar als het boek nog niet gedrukt is, is een mock-up een mooie oplossing. Je kunt het helemaal zelf in elkaar pielen, of je gebruikt een template in Pixelmator Pro. In de contenthub vind je een sectie met mock-ups, en die ziet er zo uit:

Er zijn mock-ups voor apparaten (iPhones, iPads, iMacs), kleding (T-shirts, hoodies, petjes), verpakkingen (doosjes, blikjes, tasjes) en printproducten (boeken, magazines, posters). Die laatste categorie moet je hebben voor je boek-op-tafel. Daar kies je een mooie optie, en die open je.

Vervolgens sleep je je eigen cover erin, en kun je allerlei zaken aanpassen. Je kunt de kleuren in de afbeelding wijzigen, en ook kiezen voor andere belichting en andere -schaduwen. Alle elementen in de mock-up zijn afzonderlijke lagen, die je los van elkaar kunt bewerken. Superhandig. Wij slepen er de cover in van een kinderboek dat onze hoofdredacteur heeft geschreven, en dat in de loop van dit jaar verschijnt.

Dit is leuk: we hebben in een paar seconden een professioneel ogende afbeelding die we kunnen delen op social media.

We willen het ook met een andere boekomslag doen, maar willen niet precies hetzelfde plaatje met een andere cover. En dan lopen we meteen tegen een beperking aan: er zitten eigenlijk maar drie mock-ups voor een boek in. Dat is heel weinig. Hoe vaak ga je dezelfde mock-up gebruiken?

Plaatjes voor Pasen

Mock-ups zijn misschien een niche. Dus laten we ook even kijken naar de beeldbank die je bij Apple Creator Studio krijgt. Stel je voor: je schrijft een mailtje voor je collega’s over een paasbrunch. Je wilt er wat feestelijke paasplaatjes bij gebruiken. In de contenthub van Creator Studio zoek je op ‘Pasen’. En jawel, je krijgt aardig wat afbeeldingen te zien:

Nu ja, heel veel illustraties van een paasei vooral, maar laten we niet kinderachtig doen: het is een aardige selectie paasplaatjes. We tellen er 101. Nu gaan we naar Shutterstock en typen daar ook even ‘Pasen’ in de zoekbalk. We krijgen 3.950.225 resultaten. Dat lees je goed: bijna vier miljoen afbeeldingen rondom het thema Pasen. Vast niet allemaal goed. Maar de kans dat je er vindt wat je in gedachten had, is best groot. Wat is dan de meerwaarde van de 101 plaatjes in Apple Creator Studio?

Even vergelijken: trailers in iMovie

Misschien denk je: dit is maar een beginnetje. Apple gaat steeds meer afbeeldingen toevoegen. En ook steeds meer mock-ups. En constant nieuwe templates voor presentaties. Maar kunnen we daar op rekenen? Kijk eens naar iMovie. In 2010 introduceerde Apple iets leuks: trailers. Je kon je eigen beelden in een trailer gieten. De edit was al voor je gedaan, met geweldige filmmuziek en prachtige titels. Apple lanceerde 15 verschillende trailers in 2010. In 2013 breidde Apple dat uit tot 29. En sindsdien? Niks. De trailerfunctie in iMovie was enorm populair, maar Apple kwam niet op het idee dat vuurtje warm te houden door frequent nieuwe dingen toe te voegen. Zelfs niet nu Apple zelf films en tv-series maakt. Hoe gaaf was het geweest als je je eigen Severance-trailer kon maken? Of je eigen Silo-trailer? Elke keer dat je iMovie opent, vraagt het programma of je een film of een trailer wilt maken. Maar aan die traileroptie heeft Apple al dertien jaar niks toegevoegd.

Met dat in het achterhoofd weten wij niet zo zeker of Apple heel veel content aan die contenthub zal blijven toevoegen. (Opeens moeten we ook denken aan GarageBand Jam Packs: uitbreidingen die je kon kopen van 2004 tot en met 2007, want na drie jaar was Apple alweer uitgekeken op het concept.)

Het wordt allemaal AI, baby

Misschien is stockmateriaal ook helemaal niet de toekomst die Apple voor zich ziet. Als je de contenthub opent in Keynote, dan zie je dit:

Wat meteen opvalt, is de grote knop met ‘Genereer afbeelding’ bovenin het venster. Waarom zou Apple heel veel tijd en geld steken in enorme hoeveelheden stockbeelden, als je met AI ook afbeeldingen kunt genereren? Dat levert sowieso beeld op dat uniek is, dus dat is beter dan een stockfoto. En het is makkelijker aan te passen aan je wensen. Dus misschien is al dat stockmateriaal in de contenthub alleen maar een lekkermakertje. AI moet het echte werk gaan doen. Dus dat probeerden we meteen even uit. We laten de AI in Keynote een lijntekening maken.

Ook hier duikt de vraag op wat de meerwaarde is. Apple’s Image Playground wint echt niet van Google’s Nano Banana Pro. En ook niet van de imagegenerators die je gratis kunt gebruiken in ChatGPT en Grok. Het zou pas echt handig worden als Apple de AI écht inbouwde: dat je Keynote kan vragen om een afbeelding die precies past in een vorm die je hebt gebruikt, en dat de kleuren moeten matchen met de rest van de dia. Of dat de tekening interacteert met andere elementen in je Keynote-dia. Dat zou andere koek zijn. Nu is het gewoon een losse plaatjesgenerator – en daar zijn er al heel veel van. Sterker nog: Apple maakt zelf gebruik van de kunstmatige intelligentie van OpenAI (de maker van ChatGPT). Want wat staat er in kleine lettertjes onder het balkje waarin je je prompt kunt typen?

‘Mogelijk gemaakt’ kun je op twee manieren lezen: ‘misschien gemaakt door OpenAI’ (de ene keer wel, de andere keer niet) of ‘gerealiseerd door’. Als we even verder zoeken, is er een supportdocument met een duidelijker formulering:

‘Powered by OpenAI’. Met andere woorden: als je als Keynote-gebruiker een abonnement neemt op Creative Studio omdat je dan de beschikking krijgt over extra AI-functies in Keynote, dan krijg je dezelfde AI die ook gratis in ChatGPT zit.

En het wordt nog een beetje vreemder …

Limiet aan AI-gebruik

Ook al betaal je € 129 per jaar voor Creative Studio, of € 13,99 per maand, er zitten restricties op hoe vaak je AI kunt gebruiken. Er is een gebruikslimiet, en die bereik je héél snel. Volgens Apple gaat het om ruwweg 50 plaatjes per maand, en 50 presentaties per maand (met maximaal 8 tot 10 slides per presentatie … tel voor de grap eens hoeveel dia’s er in een gemiddelde Apple-keynote van Steve Jobs zaten).

En eerlijk gezegd: misschien zijn deze aantallen nog wel te rooskleurig. Want wij namen een abonnement op Apple Creative Cloud en maakten één plaatje (van een wasbeer met een roos). Daarna klikten we in Keynote op Keynote > Intelligentiefuncties > Toon gebruiksstatus. En daar zagen we dit:

Zes procent verbruikt na één plaatje! Zo komen we dus niet op vijftig plaatjes per maand. Maar voor de de duidelijkheid: je betaalt dus een abonnement voor extra AI-functies, om vervolgens een limiet te krijgen op AI van OpenAI die je in ChatGPT gratis kunt krijgen. Absurd.

Ons oordeel over de contenthub

De contenthub is een leuk extraatje, maar meer ook niet. Als je niet geïnteresseerd bent in een van de twee duurdere apps in de bundel (Final Cut Pro en Logic Pro), dan rechtvaardigt de contenthub de abonnementsprijs niet. Dan kun je je geld beter steken in een abonnement bij een beeldbank zoals Shutterstock of een betaald abonnement op ChatGPT of een andere AI-dienst.

Niet de eerste bundel

Even terug naar die mix van apps in Apple Creator Studio. Het is niet voor het eerst dat Apple apps bundelt. Ooit had je iWork en iLife. iWork was een collectie van kantoorapps: Pages, Keynote en Numbers. Die drie voelden logisch bij elkaar. iLife was een verzameling apps voor thuisgebruikers, waarmee je je digitale leven kon vormgeven: fotoboeken maken in iPhoto, filmpjes editen in iMovie, een dvd’tje brouwen in iDVD, een reisblog bijhouden met iWeb, muziek maken in GarageBand en muziek luisteren met iTunes. Ook dat was een logische combinatie. Ook al waren er professionele documentairemakers die aan de slag gingen met iMovie, en waren er professionele bands die tracks opnamen in GarageBand, het waren toch allemaal apps die in eerste instantie bedoeld waren voor de thuisgebruiker.

iWork en iLife bestaan al lang niet meer. Ook al noemt Apple Pages, Keynote en Numbers altijd in één adem, de naam iWork verdween. Van iLife bestaan alleen iMovie en GarageBand nog; iWeb en iDVD zijn verdwenen, en iPhoto en iTunes werden opgevolgd door Foto’s en Muziek.

Bundels voor professionals waren er ooit ook. Zo had je Final Cut Studio: een pakket apps voor film- en videoprofessionals, met deze mooie apps: Final Cut Pro, LiveType (later vervangen door Motion), Soundtrack Pro, DVD Studio Pro, Color, Compressor, Cinema Tools en Qmaster. Dat is nog eens een bundel, helemaal specifiek voor video! Logic Studio bestond ook, voor audioprofessionals, met deze apps: Logic Pro, MainStage, Soundtrack Pro, Apple Loops Utility, Compressor, Impulse Response Utility, QuickTime Pro en WaveBurner.

De meeste van die apps bestaan niet meer. En er zijn nog wel meer apps te noemen waar Apple mee is gestopt: Aperture, iBooks Author, Shake.

Van sommige van die apps was het logisch dat ze verdwenen. Wie brandt er nog dvd’s? Over andere beslissingen kun je discussiëren: de functionaliteiten van Color werden voor een deel ingebouwd in Final Cut Pro. De één vindt dat wel handig, de ander niet. Maar Apple liet ook kansen liggen. Soundtrack Pro als geluidseditor had makkelijk omgedoopt kunnen worden tot Podcast Pro: een app om professionele podcasts mee te editen (een beetje wat Hindenburg Pro nu is). Had niet misstaan in Apple Creator Studio! iBooks Author had wellicht de basis kunnen zijn voor een app om allerlei soorten boeken mee te maken (zoals Vellum dat nu is). Had ook niet verkeerd geweest in Apple Creator Studio.

Maar al die dingen zijn er niet. En dus, om Creator Studio toch maar een beetje gewicht te geven, stopt Apple er maar een spreadsheetprogramma bij. En een tekstverwerker. Anders komt Apple niet aan de tien apps.

Apple noemt Creator Studio een bundel voor creatievelingen, maar dat is een rekbaar begrip. Natuurlijk kun je heel creatief zijn in een spreadsheet, maar is Numbers ook echt een app voor creatievelingen? Ja, je kunt de begroting voor je filmproductie in Numbers maken, maar als we zo gaan beginnen mag Rekenmachine ook in Apple Creator Studio.

Niet alle apps zijn ‘pro’

Je komt er niet omheen: Keynote, Pages en Numbers zijn een wonderlijke toevoeging aan Apple Creator Studio. Vooral omdat Apple één woordje niet heeft gebruikt in de naamgeving van de bundel, en dat is Apple’s geliefde woordje ‘pro’. De hele bundel wordt eigenlijk verkocht als een serie pro-apps. Met Final Cut Pro, Logic Pro en Pixelmator Pro. Er is een reden dat Logic erin zit, en niet GarageBand. En Final Cut in plaats van iMovie. Compressor is ook niet een app die je koopt om je vakantievideo te comprimeren. Motion is ook niet bedoeld om een filmpje van je kinderen tijdens de carnavalsoptocht op Instagram te zetten met mooie effecten. Apple Creator Studio is duidelijk een bundel voor professionele audio-, film- en beeldmakers.

Maar hoe fraaie presentaties je ook in Keynote kunt maken (wij zijn enorme Keynote-fans, begrijp ons niet verkeerd!), en hoe fijn Pages ook is als tekstverwerker (wij gebruiken Pages honderd keer liever dan Word!), echt pro zijn ze niet. Een paar simpele voorbeelden?

Keynote
Een professionele presentatie moet vaak worden gemaakt in de huisstijl van een organisatie. En die huisstijl maakt meestal gebruik van specifieke lettertypen. Iedereen die wat exotischer fonts gebruikt in Keynote, kent het probleem: zodra die presentatie op een andere computer dan de jouwe afgespeeld moet worden, dan ontbreekt dat font en wordt je presentatie opeens heel lelijk, omdat Keynote een vervangend standaardfont gebruikt. Teksten passen niet meer goed in de vormgeving, regels verspringen, en noem maar op. Dat kun je voorkomen door het exotische lettertype ook op die andere Mac te installeren. Maar dat is niet echt een ‘pro’ oplossing. Echt pro zou natuurlijk zijn dat je lettertypes kunt insluiten in je presentatie. Dat kan Keynote niet. Pijnlijk: Microsoft PowerPoint kan dat wél. Al jaren.

Pages
Als je veel met teksten werkt, is het gebruik van alineastijlen heel handig. Je kunt één keer instellen hoe een titel, intro, tussenstop of creditline eruit moet zien (welk font, welke grootte, vet of cursief, de kleur, etc.) en daarna hoef je alleen maar die stijl aan te klikken om een alinea die stijl te geven. Dat werkt snel. Binnen een organisatie kan het handig zijn om die stijlen uit te wisselen. Zodat iedereen dezelfde gebruikt. Dan moet je dus stijlen kunnen exporteren en importeren in je tekstwerker. Kan Pages dat? Nee. Ironisch genoeg kon Pages ‘09 dat vroeger wél. Die versie van Pages was eigenlijk meer pro dan de huidige.

Numbers
En heb je wel eens geprobeerd om een Numbers-spreadsheet op een A4’tje te printen? Dat is de hel. Je blijft op en neer klikken tussen je spreadsheet en de print preview, totdat je alles passend hebt. Krankzinnig veel werk, voor zoiets simpels als printen. Apple’s beste advies: gewoon kleiner afdrukken joh! Mensen pakken er maar een leesbril bij. Alweer pijnlijk: Microsoft Excel heeft gewoon een Page Layout-weergave. Dan kun je gewoon tijdens het maken van je spreadsheet zien waar de grenzen van het A4’tje zijn.

‘Pro’ betekent niet alleen dat het er gelikt uitziet. Pro betekent vooral ook dat een professional ermee uit de voeten kan binnen zijn werkveld. Keynote, Pages en Numbers hebben wat dat betreft veel te veel beperkingen. Het zijn prachtige apps voor individuele gebruikers, maar er is een reden dat Microsoft 365 de standaard is in het kantoorleven, en niet ‘iWork’. In dat opzicht zijn Final Cut Pro en Logic Pro heel anders. Dat zijn serieuze programma’s waar professionals complete workflows rondom hebben gebouwd.

Ons oordeel

Onze mening over Apple Creator Studio is inmiddels wel duidelijk: voor ons voelt het als een cash grab. Tien bestaande apps die eigenlijk niks met elkaar te maken hebben, zijn snel bij elkaar gezet in een abonnement, met een wat magere ‘contenthub’ erbij als lokkertje. Maar echte vernieuwingen zijn er niet. Het is een abonnement voor dingen die je waarschijnlijk al had, of die je niet nodig hebt als je ze niet al had. Er zijn betere manieren om van je geld af te komen.

Maar: een maandje proefabonnement op Apple Creator Studio is wel handig als je al die apps gewoon eens op je gemakje wilt uitproberen. Wil je nu wel eens weten wat je met MainStage kan? Of wil je uitvogelen op Final Cut Pro iets voor jou is? Neem even een proefabonnement (een maand gratis!) en probeer het uit. Als het wat is, kun je daarna altijd nog kiezen of je je erop abonneert, of dat je het proefabonnement opzegt en de apps aanschaft.

Wat vind jij?

Misschien zijn we te kritisch op Apple Creator Studio. Vind jij het een goede deal?

Nog een paar tips
(als je dingen zo veel mogelijk bij het oude wilt laten):

Read more

Als je Apple-watchers mag geloven, wordt 2026 een fenomenaal Apple-jaar. Met talloze nieuwe producten: een uitvouwbare iPhone, een goedkopere MacBook met een iPhone-chip, een een MacBook Pro met een touchscherm, een ‘home hub’ (een HomePod met een beeldscherm), Apple-beveiligingscamera’s, een slimme deurbel, en dan ook nog Apple smart glasses. En dat allemaal naast de gangbare updates van Macs, iPhones, iPads, Apple Watches, HomePods en Apple TV’s.

Het is een beetje veel, als je het ons vraagt. Apple is doorgaans niet zo scheutig met compleet nieuwe hardwareproducten. Kijk naar het afgelopen jaar. Wat voor nieuwe hardware hebben we gekregen? Ja, updates van alle bestaande apparaten. Daarnaast was er alleen een nieuwe telg in de iPhone-familie: de iPhone Air. Dat was alles. De laatste keer dat Apple een compleet nieuw product lanceerde, was in 2023. Dat was de Vision Pro. Dus … met die geschiedenis in het achterhoofd zou het een enorme koerswijziging zijn als Apple in 2026 met een tiental nieuwe producten komt.

Gelukkig hoeven wij ons hoofd niet te breken over deurbellen en homehubs. Wij zijn MacFan, dus we richten ons op de Mac. In deze editie dan ook onze Mac-voorspellingen voor het nieuwe jaar!

Ook in deze editie:

• Hoe krijg je Launchpad terug in macOS Tahoe?

Read more

In deze laatste editie van het jaar blikken we – zoals altijd – terug op de afgelopen 12 maanden. Met als belangrijkste vraag: kwamen de voorspellingen die we aan het begin van het jaar deden uit?

Eerst maar even door het afgelopen jaar springen:

• In maart verscheen de nieuwe MacBook Air met een M4-chip. Met naast die nieuwe chip een betere camera (12mp), meer geheugen (maximaal 32 GB in plaats van 24 GB), én een nieuwe kleuroptie: hemelsblauw. Maar het grootste nieuws was dat de prijs omlaag ging. Geen kolossale veranderingen dus, maar méér Mac voor minder geld dus. Wie kan daar iets op tegen hebben?

• In dezelfde maand verscheen ook een nieuwe versie van de Mac Studio. Zelfde koekblik, met betere specificaties. Met een wonderlijke keuze van Apple: de ‘goedkopere’ variant van de Studio heeft een nieuwe M4 Max-chip, maar de duurdere variant heeft een M3 Ultra. Die is weliswaar veel sneller dan de M4 Max, maar toch gek dat Apple voor de sterkere Mac Studio terugvalt op een oudere chipfamilie.

• In juni kondigt Apple macOS Tahoe aan. Met een nieuwe vormgeving met ‘Liquid Glass’. Iemand bij Apple heeft verzonnen dat macOS dezelfde transparantie als visionOS moet hebben. Veel Mac-gebruikers hebben zo hun bedenkingen.

• In september komt Tahoe uit. Veel Mac-gebruikers klagen over slechtere leesbaarheid door Liquid Glass. Veel gebruikers zien het nut van als die transparantie ook niet in. Veel gemopper dus, ook door ons. Al zijn er heus ook mensen die het wel mooi vinden.

• In oktober komt de nieuwe MacBook Pro uit. Met een M5-chip. De komst van die M5 is niet verwonderlijk, wél opvallend is dat Apple dit keer alleen de basis-M5 uitbrengt. Voorgaande jaren verschenen dan ook meteen de Pro- en Max-varianten van die chip, maar dat gebeurt nu niet.

• Ook in oktober: Apple voegt een optie toe aan macOS: je kunt Liquid Glass nu op ‘helder’ of ‘getint’ zetten. De getinte modus is nieuw, en zou de transparantie moeten verminderen. Wij vinden het verschil erg minimaal, maar het lijkt er in ieder geval op dat Apple de klachtenregen niet helemaal wil negeren.

En dat is het. Dat was het belangrijkste Mac-nieuws van het afgelopen jaar. Of nee, er was nog iets, maar daar komen we zo op. In ieder geval was het een heel rustig jaar als het gaat om nieuwe hardware. Was het misschien té rustig in 2025?

Waar blijven de nieuwe spullen?

Read more

Vergeef ons de flauwe woordspeling in de titel – we konden het niet laten! 😉

Maar uiteraard wensen we al onze lezers een vrolijk en gelukkig kerstfeest, samen met vrienden, familie, collega’s (als je moet werken) en je Mac natuurlijk!

Ook de beste wensen voor het nieuwe jaar alvast – al komt er vlak voor de jaarwisseling nog een MacFan waarin we terugblikken op het afgelopen Mac-jaar.

Hoe houd je je apps up-to-date in 2026?

1 januari 2026 begint met een domper: op die dag stopt MacUpdater ermee. Jarenlang was deze app van CoreCode voor veel Macgebruikers dé manier om te checken of alle apps op je Mac up-to-date zijn. Wij bespraken de app in november 2021, maar dat hoef je dus niet meer te lezen. Het is een app die wij tot op de dag van vandaag veel gebruiken; niet voor niks stond-ie ook eerder in onze Eerlijk-is-Eerlijk Top 5.

Wat deed MacUpdater?

macOS mist een universeel updatesysteem, dat je waarschuwt als er een nieuwe versie van een app beschikbaar is. Zo’n handig overzicht is er wel in de Mac App Store, maar daar zie je vanzelfsprekend alleen apps staan die je in de App Store hebt gekocht. Apps die je van andere plekken haalt, hebben allemaal zo hun eigen manieren om je al dan niet op een update te wijzen. Sommige apps doen automatisch updates, andere apps vragen je of je automatische updates wilt (en zo niet, dan hoor je verder niks meer), sommige apps waarschuwen je met een pop-up als er een nieuwe versie is (maar dan moet je de app wel eerst opstarten), en ga zo maar door.

Wij laten apps liever niet uit zichzelf updaten, dus als het even kan, zetten we die optie uit. Ook in de App Store. De reden is simpel: een update van een app kan betekenen dat-ie niet meer werkt zoals jij wil. Een functie kan verdwijnen, of bepaalde zaken worden opeens niet meer ondersteund, of opeens heeft de app een verplicht abonnement. Allemaal goede redenen om bij de oude versie te blijven. Maar als apps niet automatisch updaten, hoe weet je dan dat er een nieuwe versie is?

Dat hield MacUpdater jarenlang in de gaten. Met een superfijne app, waarin je niet alleen zag welke updates er waren, maar ook meteen wat er dan nieuw was in die nieuwe versies. Je kon zelfs vanuit MacUpdater de nodige apps updaten. Uiteraard werkte dit met een server waarop CoreCode al die informatie bijhield.

MacUpdater zoekt nieuwe eigenaar (maar niemand wil)

Al ruim een jaar staat op de website van CoreCode dat ze er vanaf 1 januari 2026 mee stoppen, tot verdriet van velen. Er staat ook dat ze een nieuwe eigenaar zoeken, en ook dat ze bereid zijn een licentie op de technologie te verkopen. Maar kennelijk ziet niemand daar brood in. En dus stopt het verhaal begin volgende maand.

Zijn er alternatieven?

Read more

In deze editie: maakt de optie ‘getint’ echt verschil bij Liquid Glass? En ook: Electron-apps maken macOS Tahoe sloom. Wat doe je eraan? Plus: het World Wide Web sterft langzaam, door de komst van AI. Wat is de toekomst van websites nog? En wat betekent het voor jou, als je zelf een website hebt?

Nu ook getint vloeibaar glas!

We vroegen twee edities geleden wat onze lezers vonden van het uiterlijk van macOS Tahoe. En onze lezers waren best wel eensgezind:

Die uitslag komt overeen met ons gevoel, en eerlijk gezegd ook wel met wat de meeste mensen op onze planeet vinden: ‘vloeibaar glas’ is geen succes.

Apple wil nog wel eens wars zijn van kritiek, maar de publieke reacties op het nieuwe uiterlijk van macOS waren kennelijk te dramatisch, en dus is er in een update een nieuwe optie verschenen. Eén keuze die een wereld van verschil moet maken. Je vindt het in Systeeminstellingen > Weergave. Daar zie je nu dan ‘Liquid Glass’ staan (Apple vertaalt die term niet naar het Nederlands), met daarachter de opties ‘Helder’ en ‘Getint’. En ‘Getint’ is dan de nieuwe optie, die de doorzichtigheid van vensters en panelen vermindert.

Online werd het geprezen als de optie om Liquid Glass uit te zetten. Maar is het het dat ook?

Read more

Nieuw: MacBook Pro met een M5

Even een extra editie omdat Apple gisteren een nieuwe 14-inch MacBook Pro lanceerde. Met een gloednieuwe M5-chip. Ja, daarmee zijn we eigenlijk meteen al uitgeschreven over die nieuwe MacBook Pro, want afgezien van die chip, is het ding onveranderd gebleven. Niet zo spannend dus als de komst van de verbijsterend dunne iPhone Air, of de iPhone 17 Pro in stoer oranje, met zijn unibody van aluminium, een keramisch schild en een ‘dampkamer’.

Misschien is het interessanter om stil te staan bij wat Apple niet heeft gedaan met het vernieuwde instapmodel van de MacBook Pro. Gisteren presenteerde Apple namelijk ook de nieuwe iPad Pro, en die kreeg behalve een M5-chip ook een nieuwe N1-chip voor draadloze netwerken. Daarmee ondersteunt de nieuwe iPad Pro WiFi 7, maar de nieuwe MacBook Pro kreeg geen N1 en doet dat dus niet. De iPad Pro kreeg ook een nieuwe C1-modem uit Apple’s eigen keuken. Het is een langgekoesterde wens van veel MacBook-gebruikers om een mobiele verbinding te kunnen gebruiken op de Mac – en dan niet via de persoonlijke hotspot van je iPhone, maar gewoon een permanente eigen mobiele verbinding. Nu Apple een eigen modem heeft, lijkt het logisch dat dat een keer gaat gebeuren, maar kennelijk is nu nog niet het moment.

Een soort van ‘Pro’

Wat de nieuwe MacBook Pro wél heeft, is dus die nieuwe M5. Die is gemaakt met 3-nanometertechnologie van de derde generatie en heeft een 10‑core GPU-architectuur met een Neural Accelerator in elke core. Hele mond vol, maar volgens Apple betekent dat dat AI-taken veel sneller draaien, met een piekverwerkingssnelheid die vier keer zo hoog is als die van M4. Nou, da’s mooi, maar de vraag is wel of degene die deze nieuwe MacBook Pro aanschaft, dat echt gaat merken. Want eigenlijk is dit instapmodel geen echte Pro. Het ding heeft dezelfde M5-chip die over een paar maanden ook in een nieuwe MacBook Air zal zitten, en daarmee is het eigenlijk vrijwel dezelfde machine als een Air. Het zijn de duurdere MacBook Pro’s, die straks een M5 Pro of een M5 Max krijgen, die écht wat professioneler zijn. Iemand die die snelheid nodig heeft, koopt geen instapmodel. Mensen die dat wel doen, vinden het vooral leuk om een MacBook te kopen waar ‘Pro’ op staat. Dat bedoelen we niet cynisch – wij behoren zelf ook tot die groep!

Wat kunnen we er verder nog over zeggen?

O ja: je koopt ’m vanaf 22 oktober, voor een prijs die begint bij 1.829 euro. Maar vink je (per ongeluk) ‘Display met nanotextuur’, ‘32 GB centraal geheugen’, ‘4 TB SSD-opslag’ (ja, die optie is ook nieuw voor het instapmodel) en ‘USB-C-lichtnetadapter van 96 W’ (want standaard zit er in de EU geen adapter meer bij) aan, dan komt je uit op 4.104 euro. Wat veel te veel is voor een MacBook met een ‘gewone’ M-chip. Maar het kan.

Geef jezelf MacFan cadeau!

Dit is een extra editie van MacFan, die we naar alle inschrijvers op onze nieuwsbrief sturen. De reguliere maandelijkse editie is alleen voor betalende abonnees. Nu horen we wel eens van mensen dat ze wel een abonnement zouden willen nemen, maar geen terugkerende automatische betaling willen. Daar hebben we een oplossing voor! Je kunt MacFan namelijk ook cadeau doen – en zo’n cadeau-abonnement verlengt zichzelf niet. En nu kun je dat cadeau aan iemand anders geven, maar natuurlijk ook aan jezelf. Dus wil je wel een abonnement, maar geen terugkerende betaling, ga dan naar deze pagina. Je ziet dan dit:

Zorg dat de knop ‘Gift’ bovenin is aangeklikt. Betaal het abonnement voor één jaar (of voor één maand) en hop: je bent meteen abonnee, en na dat jaar (of die ene maand) stopt het abonnement vanzelf. En dan kun je altijd besluiten het nog een keer te doen!

macOS 26 is uit. Met ‘Tahoe’ als bijnaam. Misschien heb je de sprong van macOS 15 naar macOS 26 al gemaakt, misschien houd je de boot nog even af. Wij hebben de afgelopen weken het nieuwe besturingssysteem besnuffeld. In deze editie analyseren we de grootste veranderingen … wat vinden we er nou eigenlijk van? En wat vinden jullie ervan?

De facelift van macOS

Verandering is altijd moeilijk. Zeker als het om een interface gaat die je dagelijks gebruikt. Als die er opeens anders uitziet, dan is dat altijd even schrikken. Toch waren wij vijf jaar geleden, toen macOS ook een nieuw uiterlijk kreeg, vooral erg enthousiast. Lees deze editie uit november 2020 nog maar eens:

In die review waren we nogal in ons nopjes. Hoe anders is ons gevoel nu. Waar we macOS Big Sur vijf jaar geleden charmant vonden, vinden we het uiterlijk van macOS Tahoe nu een stap achteruit. Waarmee we absoluut niet willen aansluiten bij het leger van schreeuwers die roepen dat Apple niks meer kan, of dat Apple alle gevoel voor design is verloren toen Jony Ive vertrok. Zo ernstig is het niet. Maar de nieuwe vormgeving, door Apple omschreven als liquid glass, voelt als een leuk idee dat in werkelijkheid minder goed uitpakte, maar waar Apple onfortuinlijk lang aan vast heeft willen houden.

Liquid glass is gebaseerd op de vormgeving van visionOS. Op het besturingssysteem van de Vision Pro dus. We schreven er al eerder over:

Transparantie is het sleutelbegrip in de nieuwe vormgeving. Veel elementen zijn doorschijnend, en geven zo het gevoel dat vensters en panelen van glas zijn. Althans, dat effect beoogt Apple. In werkelijkheid zorgt die doorschijnendheid vooral voor veel geblurde lelijkheid. Bijvoorbeeld in de linker bovenhoek van Finder-vensters:

Read more

Het voelt alsof het niet zo heel lang geleden is dat we de allereerste MacFan-nieuwsbrief verstuurden. Maar dat is het wel! Want dit is editie 250 alweer. We begonnen ooit als tweewekelijkse nieuwsbrief, toen werden we een tijdje wekelijks (dat tikt aan!) en nu zitten we op een maandelijks ritme. 250 edities … als je ons in oktober 2018 had gevraagd of we na die eerste nieuwsbrief nog 249 edities vol zouden kunnen schrijven, dan hadden we je vast vertwijfeld aangekeken. Maar we hebben het geflikt! En we zijn nog helemaal niet klaar. Op naar de 300! 💪🏻

Doei, Macintosh HD

Met angst en beven wachten we af hoe macOS Tahoe eruit gaat zien op onze Macs. Naast het nieuwe, glazen uiterlijk, veranderen er ook wat andere dingen. Zo moeten we na 25 jaar afscheid nemen van dit icoontje:

Read more

Hoe schrijf je een a?

Terwijl heel wat Mac-gebruikers met angst en beven afwachten hoe liquid glass gaat uitpakken op hun Macs (lees onze eerdere editie daarover), zijn er ook mensen die zich om heel andere designkwesties op de Mac druk maken. Heel kleine dingetjes soms. Die toch heel grote ergernissen kunnen veroorzaken. Soms is het zoiets kleins als een a.

Jawel, een a. Want hoe hoort een getypte a er eigenlijk uit te zien? Dat kan op twee manieren, zoals je in dit voorbeeld ziet:

In het Engels noemen ze de a in de linker variant een double-storey a. Een a met twee verdiepingen dus. Deze dubbellaagse a zie je het meest in getypte teksten. De rechter variant is een single-storey a. Een a met maar één verdieping. Dat is hoe een handgeschreven a er meestal uitziet.

Apple heeft ooit de merkwaardige keuze gemaakt om in macOS één app een andere a te geven dan de rest. En dat is de app Notities.

Read more

Dit is editie 248 van de MacFan-nieuwsbrief, en zoals we al aankondigden: deze is alleen nog te lezen voor betalende abonnees. Dus als je deze nieuwsbrief in je mailbox hebt aangetroffen: superleuk dat je een abonnement hebt genomen, dank voor je bijdrage om MacFan in de lucht te houden!

Een gele MacBook met een iPhone-chip?

Wij zijn nooit zo happig op geruchten, dus toen we lazen dat Apple-watcher Ming-Chi Kuo voorspelt dat Apple eind dit jaar of begin volgend jaar een nieuwe, voordeligere MacBook lanceert in de kleuren zilver, blauw, geel en roze, en met een A18 Pro-chip, namen we dat met een flinke korrel zout. Een gele MacBook zou al een unicum zijn, maar dan ook nog met een iPhone-chip erin, in plaats van een M-chip? Het klonk onrealistisch. Maar tot onze stomme verbazing lazen we een paar uur later dat MacRumors bevestigt dat het in code van Apple verwijzingen naar een Mac die draait op een A18 Pro is tegengekomen. Dat wil nog niet zeggen dat-ie ook in het geel komt. Maar het lijkt er wel ernstig op dat Apple speelt met het idee van een goedkopere MacBook die draait op dezelfde chip als sommige iPhones …

De kunst van het weglaten

Laten we het nog even hebben over macOS Tahoe, dat Apple liet zien tijdens het WWDC een paar weken geleden. De periode na het WWDC gaan de discussies onder Mac-fanaten niet alleen over wat we erbij krijgen, maar vooral ook over wat we kwijtraken. En ook dit jaar is dat het nodige. Sommige dingen verdwijnen al meteen, andere dingen werken nog wel in macOS 26 (Tahoe), maar daarna niet meer.

Licht alarmerend als je nogal wat oud spul gebruikt:

Read more

Gisteravond begon Apple’s Worldwide Developers Conference (WWDC). Zoals gebruikelijk met een keynote waarin nieuwe versies van al Apple’s besturingssystemen werden getoond. Inclusief macOS. We gaan er in deze extra editie even naar kijken, maar …

Eerst even dit

Dit is een extra editie van MacFan, die we sturen aan iedereen die zich heeft aangemeld voor onze nieuwsbrief, betaald of onbetaald. We onderstrepen graag nog even dat MacFan vanaf deze maand verder gaat als een betaalde nieuwsbrief. Alleen betalende lezers krijgen elke maand een nieuwe MacFan in hun mailbox. Een abonnement kost nu – als je je deze maand nog abonneert – maar 15 euro per jaar. Dat is een korting van 50 procent. Als je daar nu voor kiest, houd je die korting ook in komende jaren!

Kies voor 50% korting

Als abonneren eerder niet lukte

We kondigden het betaalde abonnement in onze vorige editie aan. Nadat we die editie hadden verstuurd, was er korte tijd een storing bij onze betaaldienst. Dat duurde maar een uurtje, maar veel lezers liepen er tegenaan. Er verscheen een cryptische foutmelding, waar weinig chocolade van te maken was. Mocht je daar tegenaan zijn gelopen: dat lag dus niet aan jou of je Mac, maar aan een storing. Gelukkig was die na een uur opgelost, dus probeer het vooral nog een keer!

In één klap van macOS 18 naar macOS 26

Afgelopen jaar had je iOS 18, watchOS 11, macOS 15, visionOS 2 … een kluwen van nietszeggende nummers. Wij vonden het ook in toenemende mate lastig om te onthouden wat van elk besturingssysteem nou ook alweer de meeste recente versie was. En als je ons vroeg: “iOS 11, welk jaar was dat?”, dan hadden we al helemaal geen idee. Apple lost dat vanaf dit najaar op: alle besturingssystemen krijgen dan het nummer 26. Of beter gezegd: het jaartal 26, want dit zijn de besturingssystemen die je het grootste deel van 2026 zult gebruiken. (Het is een beetje antidateren, want deze systemen verschijnen in 2025 en niet 2026, maar Apple wil voorkomen dat ze na drie maanden al gedateerd klinken.)

Een goed besluit, wat ons betreft. En hilarisch in sommige gevallen. Zo gaat visionOS van versie 2 naar versie 26! 😂

Tahoe

macOS blijft de uitzondering die naast een nummer ook een Californische bijnaam krijgt. En dit jaar is dat: Tahoe. Fraai.

Van plat design naar ‘vloeibaar glas’

Iedereen herinnert zich vast nog iOS 7, dat opeens een ‘plat design’ kreeg. Weg was alle vormgeving die eruit moest zien als echte materialen, zoals leren stiksels, houten boekenplanken en papieren canvassen. Slagschaduwen verdwenen ook. Alles werd plat, met felle kleuren. macOS nam dat design wat later over. Nu is het opnieuw tijd voor een nieuw design, en dat is niet langer plat. Gebaseerd op de vormgeving van visionOS, krijgen iOS, iPadOS, watchOS, tvOS én macOS een vormgeving met iets dat Apple liquid glass noemt. Vloeibaar glas dus.

Zoals je in het plaatje hierboven ziet, zijn knoppen transparant. Alsof ze van glas zijn. Dat geldt ook voor zijbalken in apps, en voor het Dock. Die ogen allemaal als glazen paneeltjes. ‘Balken’ zijn min of meer verdwenen: de menubalk is geen balk meer, maar een rij icoontjes zonder balkje erachter. Knoppenbalken in apps zijn zwevende paneeltjes geworden.

Het ziet er heel mooi uit als de ondergrond beweegt, bijvoorbeeld bij knoppen die over een video verschijnen. Dan is het glas-effect heel sterk. Met een statische achtergrond vinden wij het effect wat minder. Icoontjes in het Dock zijn dan eigenlijk gewoon icoontjes met een wittig randje en een binnenschaduw. De leesbaarheid van knoppen is iets minder, door de transparantie.

Is het beter?

Of het een verbetering is voor gebruikers, is dan ook de vraag. Apple heeft de vormgeving gebaseerd op visionOS. De keuze voor transparantie is logisch bij zo’n headset: vensters, iconen en knoppen moeten integreren met de omgeving. Dat werkt het beste als ze in elkaar overvloeien. Maar op het beeldscherm van een MacBook ligt het minder voor de hand, en lijkt het eigenlijk alleen maar een gimmick. Maar we willen er nog niet te scherp op reageren zolang we het niet op onze eigen Macs hebben kunnen zien. Misschien vinden we het fan-tas-tisch!

Wat we al wel weten: in het begin wordt het natuurlijk weer een rommeltje op je Mac. Net zoals toen macOS ‘platter’ werd. Want het duurt even voordat alle ontwikkelaars hun apps ook hebben aangepast aan de nieuwe look & feel. Wij hebben het op onze Macs nét voor elkaar dat we alleen nog apps hebben waarvan de icoontjes zich houden aan de vorm die macOS voorschrijft. En nu moeten al die icoontjes van vloeibaar glas worden … Apple schiet ontwikkelaars weliswaar het hulp met een handige app genaamd Icon Composer, waarmee je fluks een glazen icoon in elkaar kunt schuiven, maar wij vermoeden dat het iconencircus op onze Mac toch wel weer enige tijd een chaotische indruk zal maken.

Launchpad legt het loodje

Die iconenchaos zal overigens iets minder opvallen, omdat Launchpad ophoudt te bestaan – we hopen dat je er niet te veel aan gehecht was. In plaats van Launchpad komt er een soort appbibliotheek die onderdeel is van Spotlight, waarin apps zijn gegroepeerd op soort. Een beetje jammer. Wij openen de meeste apps al heel lang via Spotlight, maar Launchpad is toch een fijn overzicht van wat je allemaal op je Mac hebt geïnstalleerd.

Altijd ophef

Een nieuw design voor macOS zorgt altijd voor ophef. Zo is er nu al gemopper over het nieuwe Finder-icoon. Apple heeft de kleuren omgedraaid:

Niet iedereen is er blij mee. Wat vind jij?

macOS personaliseren

Wat erg leuk is, is dat je macOS Tahoe op allerlei manieren kunt personaliseren. Zo kun je mappen in de Finder verschillende kleuren geven. Ook kun je er allerlei icoontjes op plakken. Hoeft niet, kan wel. En dat is prettig. Zo kan de Mac-purist vasthouden aan louter blauwe mapjes, en kan een ander een complete regenboog van mappen bouwen.

Het personaliseren gaat verder dan de kleur van mappen. Net zoals je op je iPhone kunt kiezen voor monochrome iconen (wij kennen overigens niemand die dat doet), kan dat nu op de Mac ook. Dat ziet er dan bijvoorbeeld zo uit:

Of zo:

Je speurt je een ongeluk naar het juiste appje, maar het ziet er wel strak uit.

Spotlight voor alles

macOS Tahoe heeft niet alleen nieuwe dingen qua uiterlijk. Er zijn ook nieuwe functionaliteiten. Met name Spotlight springt in het oog. Spotlight is de zoekfunctie van macOS, die verschijnt zodra je op de ⌘ en de spatiebalk drukt. Of op het loepje in de menubalk.

Als we eerlijk zijn: wij waren de afgelopen paar jaar niet zo gelukkig met Spotlight. Als we iets wilden vinden, lukte dat veel sneller met de app Find Any File. We hebben al eens eerder beschreven waarom zoeken met die app zo veel beter gaat dan met Spotlight.

Maar in macOS Tahoe krijgt Spotlight een enorme upgrade. Of het een betere tool wordt om bestanden te vinden op al je aangesloten schijven, is nog maar de vraag. Apple heeft van Spotlight namelijk iets veel groters gemaakt. Je kunt in Spotlight nu ook allerlei acties verrichten. Zo kun je via Spotlight zelfs een mailtje aan iemand sturen. Kijk maar eens in deze demo-video van Apple:

Uitgangspunt hierbij is dat Spotlight niet alleen bestanden kan zoeken, maar ook commando’s in apps. Elke functie die ergens in een menubalk zit, kan Spotlight opduiken en uitvoeren. Of een mail sturen via Spotlight nou echt zo handig is, vragen we ons af, maar er zijn talloze kleine taakjes te bedenken die je op deze manier snel even kunt doen, zonder dat je de app waar je in bezig bent hoeft te verlaten.

Apple zelf gaf in de keynote een voorbeeld van een afbeelding plaatsen in een Pages-document. In de demo werd de achtergrond van de afbeelding verwijderd via Spotlight. Ter verduidelijking: die functie zit standaard in Pages. Maar in plaats van met de muis te navigeren naar de zijbalk waarin de knop ‘Achtergrond verwijderen’ staat, kun je diezelfde opdracht dus ook via Spotlight doen. Dan gebruik je alleen je toetsenbord, en dat gaat veel sneller. Nieuw is het idee niet; dit is wat apps zoals Alfred al jaren mogelijk maken op de Mac.

Eindelijk: klembordhistorie

Het nieuwe Spotlight maakt het ook mogelijk om voortaan meerdere dingen naar je klembord te kopiëren, want Spotlight krijgt een klembordhistorie. Tot nu toe had macOS de irritante eigenschap dat je maar één ding kon kopiëren. Kopieerde je een volgend item, dan was het vorige weer verdwenen. Dat kon je oplossen door een app zoals Pastebot te installeren (zijn wij fan van, hebben we ook al eens besproken), maar nu doet Spotlight zo’n beetje hetzelfde. Overigens hebben apps zoals Pastebot talloze extra functies die we nog niet meteen terugzagen in de demo van Spotlight. Denk aan het plakken van tekst met of zonder vormgeving. Het is ons nog niet duidelijk of Spotlight dat soort functies ook biedt.

Een app voor games

macOS 26 komt ook met een nieuwe app voor games. Die heeft de weinig inspirerende naam ‘Games’ gekregen – Apple lijkt erop gebrand te zijn namen zo fantasieloos mogelijk te maken (en daar zijn ze verdomd goed in).

De app Games combineert de games die je via de App Store hebt gekocht met de functionaliteiten van Game Center en de games in Apple Arcade. De toegevoegde waarde wordt ons niet helemaal duidelijk. Eén van de pluspunten is dat als je een game speelt via de app Games, het bedieningspaneel alleen opties geeft die belangrijk zijn bij het gamen … Nu ja, misschien moeten we de app eerst gebruiken voordat we begrijpen wat het nut er nou echt van is. Vooralsnog klinkt het als een nieuwe manier om Apple Arcade onder de aandacht te brengen.

De iPad wordt een MacBook

Al jaren roept Apple dat Macs en iPads heel verschillende apparaten zijn, en dat macOS en iPadOS niet zullen samensmelten. Maar elk jaar groeien die twee toch weer verder naar elkaar toe. iPadOS 26 krijgt nu betere multitasking die van een iPad eigenlijk een MacBook maakt.

Apps kunnen in iPadOS 26 in losse vensters draaien, die je zelf groter en kleiner kunt maken en over het scherm kunt verplaatsen. Die vensters krijgen een stoplichtje linksboven, net als vensters in macOS. Een overzicht van alle actieve vensters kun je zelfs zien met Exposé. Er komt ook een menubalk, en de app Bestanden lijkt meer en meer op de Finder. Je kunt op je iPad straks ook mappen in het Dock zetten. En de app Voorvertoning komt ook naar iPadOS. En Final Cut Pro kan straks op een iPad taken zoals het renderen van video’s op de achtergrond verrichten. En o ja, er komt ook een ‘muispijl’, die je weliswaar met het trackpad van een aangesloten toetsenbord bedient, maar die het toch heel erg Mac-achtig maakt.

Wat ons verder nog opviel:

• macOS Tahoe krijgt ‘Live Activity’ in de menubalk. Bestel je een Uber via je iPhone, dan zie je in de menubalk op je Mac hoe lang-ie nog onderweg is. En da’s maar één voorbeeldje natuurlijk.

• De telefoon-app zit straks ook in macOS 26. Dus bellen via je Mac wordt makkelijker. Alhoewel er nog steeds geen MacBooks te koop zijn waar je een SIM in kunt stoppen, dus je moet altijd je iPhone in de buurt hebben. En als je niet wilt dat er anderen meeluisteren, dan geldt toch nog altijd dat een iPhone tegen je oor houden aangenamer is dan een MacBook Pro tegen je oor houden.

• De app Dagboek waarmee je een dagboek kunt bijhouden (briljante naam wederom), komt ook naar macOS Tahoe, en trouwens ook naar iPadOS 26.

• Apple Intelligence gaat het komende jaar ook zijn opwachting maken in het Nederlands.

• macOS Tahoe wordt de laatste versie van macOS voor Macs met een Intel-processor. De volgende versie werkt louter nog op Apple Silicon.

Dat was het voor deze keer! Onze volgende editie verschijnt eind juni in de mailbox van onze betalende abonnees. Vergeet dus niet een abonnement te nemen als je die editie niet wilt missen! Tot en met eind juni kost een abonnement voor een heel jaar maar 15 euro. Die korting van vijftig procent houd je ook in volgende jaren.

Neem nu een abonnement met 50% korting

De toekomst van MacFan

Misschien herinneren jullie nog dat we eind 2022 werden geconfronteerd met een nare verrassing: Revue, het platform waarmee we onze nieuwsbrieven maakten en distribueerden, hield op te bestaan. MacFan was toen nog een nieuwsbrief die elke week verscheen: de ene week voor iedereen, de andere week voor betalende lezers. Toen Revue ophield te bestaan, verhuisden we naar Substack. Dat ging niet zonder problemen, en de verhuizing drukte ons ook met onze neus op de feiten: hoe rendabel was het nog om MacFan te maken? We stuurden in januari 2023 een extra editie waarin we uiteenzetten wat de situatie was. We gaven toen ook aan hoe we in 2023 verder zouden gaan: als hobbyproject, met één MacFan per maand, gratis voor iedereen.

Dat model hebben we ook in 2024 volgehouden, en in de eerste maanden van dit jaar. Steeds schoven we de beslissing hoe het verder moet met MacFan een beetje voor ons uit, ook al wisten we wel: dit kan eigenlijk niet eindeloos zo doorgaan. En welbeschouwd zijn er maar twee smaken voor de toekomst: er een punt achter zetten, of van MacFan weer een (deels) betaalde dienst maken. Dat laatste was begin 2023 nog lastig: een platform zoals Substack accepteert weliswaar betalingen, maar destijds kon dat alleen met creditcard. Veel lezers van MacFan hebben geen creditcard, of zijn niet happig die te gebruiken. In Nederland betaalt iedereen het liefst met iDeal. Sinds een tijdje is dat ook mogelijk binnen Substack. En dat heeft ons opnieuw doen kijken naar de toekomst van MacFan.

Abonnement

Om MacFan te kunnen blijven maken, hebben we besloten er een betaalde nieuwsbrief van te maken. We dachten aan een abonnementsprijs van twee euro per maand, of twee tientjes per jaar, maar dat vindt Substack te goedkoop: de minimale prijs is vijf euro per maand of dertig euro per jaar. Vonden wij wat veel, maar grappig genoeg maakt Substack het dan wel weer mogelijk om iedereen een korting te geven op de jaarprijs. Dus dat hebben we gedaan: we geven tot eind juni een korting van vijftig procent op de jaarprijs. Een jaarabonnement op MacFan kost nu dus € 15,-. Die korting blijft ook volgende jaren gelden. Je kunt ook per maand betalen, maar dat is dus idioot veel duurder.

Als abonnee van MacFan blijf je MacFan elke maand ontvangen. En daarnaast doen we zo nu en dan extra edities, bijvoorbeeld als er groot Mac-nieuws is. Die edities krijg je natuurlijk ook!

Als je geen abonnement neemt, dan krijg je alleen nog de incidentele extra edities, maar niet meer de maandelijkse editie.

Het archief van alle eerder verschenen edities blijft voorlopig voor iedereen toegankelijk.

Dus als je MacFan wilt blijven lezen: neem dan nú een abonnement! Tot eind juni kost dat maar € 15,- per jaar. Als je nu voor die korting kiest, houd je de vijftig procent korting ook de volgende jaren.

Get 50% off forever

Met iDeal betalen

Als je met iDeal wilt betalen, dan schrijft betalingsdienst Stripe eerst 1 cent van je rekening af. Die cent krijg je ook weer terug. Die betaling van 1 cent is nodig om de iDeal-betaling om te zetten in een automatische betaling voor het abonnement. Die automatische betaling kun je op elk moment weer stopzetten.

We hopen dat genoeg lezers MacFan willen steunen om door te gaan!

Pocket legt het loodje

Door met ander nieuws. De makers van Firefox, Mozilla, verrasten vriend en vijand een week geleden door plots de stekker uit Pocket te trekken. Pocket is een platform waarmee je links naar websites en online artikelen kunt opslaan en organiseren, en die artikelen ook in een rustige reader kunt lezen. Het ontstond in 2007 onder de naam Read It Later. Het schijnt dat Pocket, zoals het later ging heten, tien miljoen gebruikers heeft. Dat is kennelijk niet genoeg voor Mozilla, het bedrijf dat Pocket in 2017 kocht. En een aantal jaren later dus opdoekt, zoals dat wel vaker gaat na overnames. ‘Om te focussen op Firefox’, zo luidt de officiële reden. Het is wel wonderlijk, want de Mozilla Corporation is eigendom van de Mozilla Foundation; een Amerikaanse stichting. Met ideële motieven dus. Je zou denken dat het belang van gebruikers dan voorop staat, maar op een aanbod van Digg-cofounder Kevin Rose om Pocket over te nemen en in leven te houden voor de gebruikers, lijkt vooralsnog geen reactie te komen.

Kevin Rose op 23 mei:

En nog eens op 28 mei:

Als jarenlange Pocket-gebruikers gokken we er maar niet op dat Kevin Rose in zijn missie slaagt. Dus hebben we maar een export gedaan van onze Pocket-data (verstandig om te doen, als je ook Pocket-gebruiker bent). Vanaf 8 juli kun je geen links meer in Pocket opslaan. Daarna heb je nog tot 8 oktober om je data te verhuizen.

Maar waarheen dan?

Wij gingen op zoek naar een niet-platform om onze links voortaan op te slaan en te rubriceren. En daarmee bedoelen we: een manier om niet afhankelijk te zijn van een online platform dat er elk moment de stekker uit kan trekken. Wat zijn dan de opties?

Het meest rudimentaire alternatief is natuurlijk om gewoon weer bladwijzers in je browser te gaan gebruiken. En de leeslijst in Safari. Maar er is een reden dat we dat al jaren niet meer doen. Bladwijzers (bookmarks) zijn heel beperkt in hun mogelijkheden. Probeer in de bladwijzers van Safari bijvoorbeeld eens tags toe te voegen. Daar heeft Safari nog nooit van gehoord.

Er zijn een heleboel link- en leesopties:

• Instapaper. Vooral bedoeld om artikelen op allerlei apparaten te lezen. Op iPhones, iPads en Macs, maar ook op pc’s en Androids. Zelfs op je Kindle. Instapaper blinkt uit in een heel rustige vormgeving, die bedoeld is om lekker te lezen. De gratis variant kan al heel veel, maar voor $ 59,99 per jaar heeft Instapaper extra functies zoals een permanente opslag van al je artikelen, wat betekent dat je ze ook nog kunt lezen als ze niet meer online staan op de oorspronkelijke website.

• Matter. Presenteert zichzelf als de ultieme lees-app, die vooral wil dat jij meer leest. Heeft interessante functies: de app kan ook voorlezen, en je kunt bijvoorbeeld ook nieuwsbrieven (zoals MacFan) in Matter opnemen. Maar al die extra functies vereisen wel een abonnement van € 89,99 per jaar.

• Wallabag. Een Europees opensourceproject. Het oogt wat spartaanser, maar is wel multi-inzetbaar. Wallabag werkt zelf op een Kobo-reader, en is daarmee voor zover wij weten het enige alternatief voor Pocket op een Kobo. De site is misschien wat intimiderend, en dat weten de makers vreemd genoeg zelf ook, daarom hebben ze ook een online variant van de app gemaakt: wallabag.it. Zelf zeggen ze erover: “Because it can be difficult to install and maintain wallabag, [we] created in 2016 wallabag.it, this online service to allow you to archive the web.” Curieus om zo over je eigen app te spreken, maar het klopt wel, want wij zijn ook een beetje confuus over hoe wallabag nou werkt. De web-variant kost je in ieder geval € 11,- per jaar.

• Raindrop.io. In tegenstelling tot de bovenstaande alternatieven, focust Raindrop.io zich niet op lezen, maar op het verzamelen en rubriceren van links. Een all-in-one bookmark manager, zoals ze het zelf noemen. De gratis variant kan al heel veel, een set extra mogelijkheden (die er voor ons niet direct uitspringen als essentieel) kost je € 30,90 per jaar.

• GoodLinks. Heeft veel van Pocket weg, misschien wel het meeste van allemaal. Een groot verschik met Raindrop.io is dat GoodLinks zich focust op tekst. De app trekt alle tekst uit een opgeslagen pagina, en schotelt je die voor in een aangename reader. Daarin kun je ook delen van de tekst markeren, als je dat prettig vindt. De app is niet bedoeld om bijvoorbeeld links naar YouTube-video’s in op te slaan. Iets van Raindrop.io wel graag voor je doet. GoodLinks is een app die eenmalige aanschaft voor € 9,99. Er is wel een jaarlijkse in-app aanschaf van € 5,99 voor nieuwe functionaliteiten, maar verder is het géén online platform. Je hoeft niet eens een account aan te maken. Al je data worden lokaal opgeslagen en via iCloud gesynchroniseerd met je andere apparaten.

Dat laatste aspect had onze belangstelling. Wat is een goed link- en leesapp die je niet afhankelijk maakt van het voortbestaan van een online platform? We testten drie interessante alternatieven:

DoubleMemory

De app DoubleMemory heeft een briljant uitgangspunt: waarom een heel eigen interface ontwikkelen om linkjes op te slaan, als je ook de functionaliteiten van macOS kunt gebruiken? DoubleMemory is na installatie min of meer onzichtbaar. Een link opslaan? Druk simpelweg op ⌘ C C (dat komt neer op twee keer het kopieercommando, binnen 5 seconden) en de links is opgeslagen. Druk op ⌘ ⇧ en de spatiebalk en er verschijnt een Spotlight-achtige interface op je scherm, waarmee je in al je opgeslagen links kunt zoeken.

Het idee om macOS-toetscombinaties te gebruiken, is fantastisch. En ook al is dat heel Mac-gericht, er is ook een DoubleMemory-app voor je iPhone en iPad. Maar het opslaan van informatie is dan wel heel makkelijk, het terugvinden bevalt ons toch iets minder. Want in dat Spotlight-achtige venster kun je doen wat Spotlight ook doet: zoeken. Dus je moeten woorden intikken om iets terug te vinden. Dat kan lastig zijn, als je niet meer weet hoe iets heet. Door je links bladeren is er niet bij. En dat maakt de app dan juist weer onhandiger. De app kost bovendien € 19,99 per jaar voor de Pro-versie, en die heb je wel nodig als je er het maximale uit wilt halen.

DoubleMemory Pro | € 19,99 per jaar | ★★★☆☆

Couch

Een variant op GoodLinks, maar dan zonder de jaarlijkse update-kosten, is Couch. De app is gratis, maar je hebt een eenmalige in-app aankoop van € 9,99 nodig om de app voluit te gebruiken. Daarna zijn er geen kosten meer. Net als GoodLinks slaat Couch je websites en artikelen op in iCloud. Je hoeft dus geen Couch-account aan te maken; de app doet alles lokaal en synchroniseert met je andere apparaten via iCloud. Handig is dat je in Couch ook kunt inloggen met je Pocket-account. Alles staat dan meteen in Couch. Vervolgens kun je in de app kiezen om alle informatie uit Pocket te migreren naar iCloud. Let wel: daarmee verander je niks in je eigenlijke Pocket-account. Alleen de kopie van Pocket-data in Couch verhuist van plek.

Couch heeft geen Safari-extensie zoals Pocket dat heeft, maar laat je de deelknop gebruiken.

Je kunt collecties aanmaken in de app, en tags toevoegen aan alles wat je bewaart. Handig is dat er ook een functie voor smart collections is. Daarmee kun je collecties maken door voorwaarden op te geven. Bijvoorbeeld: in deze collectie moeten alle items met de tag ‘video’. Wij maakten een collectie van langere video’s die we nog een keer willen kijken. Bij het opslaan hoeven we alleen maar de tag ‘video’ toe te voegen, en hij wordt vanzelf aan de collectie toegevoegd.

Couch is een hobbyproject, zo zegt de maker zelf, en dat blijkt wel een beetje. De app krijgt vaak updates, maar af en toe schuurt het een beetje. Zo lijkt er een bug te zijn die artikelen met tags dubbel in je lijst zet. Wordt vermoedelijk snel opgelost, en het mag de pret niet drukken, maar het is niet zo robuust als Pocket.

Couch Pro | eenmalige € 9,99 | ★★★★☆

SingleFile

Even iets van een heel andere orde. Soms kom je online een artikel tegen dat niet zomaar interessant is, maar waarvan je weet: deze informatie moet ik hebben. Dan kun je de link opslaan, maar wat als het artikel later niet meer online staat? Je wilt geen risico nemen: je wilt het hele artikel op je eigen Mac opslaan. Netjes in een mapje op je schijf. Dan kan op allerlei manieren. Je kunt de pagina als pdf opslaan, of als webarchief, of als screenshots … maar soms zijn die oplossingen niet ideaal. Een screenshot kun je niet doorzoeken, en tekst eruit kopiëren is lastiger. Bij een pdf gaat soms cruciale opmaak verloren. Bij een webarchief kunnen afbeeldingen verdwenen zijn omdat die niet in het document zijn opgenomen. Wat is de beste manier om een webpagina op te slaan?

Eigenlijk moet je dan een kopie van het originele html-bestand bewaren. Plus alle een mapje met alle afbeeldingen. Dat is een gedoe. Behalve met dit handige appje: SingleFile. SingleFile is een gratis browser-extensie, beschikbaar voor Safari, Firefox, Chrome en Edge.

SingleFile plaatst een blauw-geel downloadknopje in de knoppenbalk van je browser. Druk je daarop, dan downloadt het de hele webpagina waar je naar kijkt. Als HTML-bestand dat je altijd weer in een browser kunt openen. Alle afbeeldingen worden ook opgeslagen, wonderlijk genoeg in het HTML-bestand. Er is dus geen apart mapje afbeeldingen. Wij wisten niet dat dat kon!

We testten het uit het de pagina die je hierboven ziet, over ‘story structure’. We drukten op de knop, en na een seconde stond er ‘OK’ bij het knopje van SingleFile. In de map Downloads stond een kopie van de pagina. We schakelden wifi uit, zodat we offline waren, en openden de kopie. Die verscheen keurig in Safari. Exact zoals het origineel eruit zag. Het HTML-bestand was 2,2 MB, wat meteen een indicatie was dat plaatjes ingebakken zaten. Alleen een YouTube-filmpje konden we niet afspelen in de kopie. SingleFile beperkt zich (logisch eigenlijk) tot tekst en plaatjes. Superhandige extensie, niet om elke link op te slaan, maar wel voor cruciale informatie die je nooit meer wilt kwijtraken.

SingleFile | gratis | ★★★★★

Een andere rekenmachine

Jarenlang vonden we het onzin om geld uit te geven aan iets dat al standaard in macOS zit. Maar onze ergernissen over de ingebouwde rekenmachine van Apple lieten ons uiteindelijk toch onze portemonnee trekken. En wat zijn we gelukkig sindsdien!

In deze editie van MacFan ventileerden we al eens ons ongenoegen over de nieuwe rekenmachine in macOS Sequoia. Ten eerste: op een groot beeldscherm heeft de rekenmachine zo’n beetje het formaat van een postzegel. Maar bovenal: de vormgeving lijkt erop gebrand om alles zo uniform in cirkeltjes te stoppen, dat het niet meer overzichtelijk is. Dat valt vooral op in de wetenschappelijke weergave:

Kan er niet iets meer contrast in?

Die ergernis liet ons toch eens kijken naar een andere rekenmachine. En ja: we hebben € 5,99 uitgegeven aan Calcbot. Dat appje is een ouwetje inmiddels. Maar kijk eens hoe fijn hij lijkt op de oude rekenmachine van macOS:

Met kleurtjes die voor contrast zorgen! Maar we hebben onszelf al die jaren veel meer moois ontzegt. Haakjes in de standaardrekenmachine bijvoorbeeld. De macOS-rekenmachine heeft alleen haakjes in de wetenschappelijke modus, maar Calcbot heeft ze altijd. En haakjes zijn handig bij rekenen.

Nog handiger: Calcbot heeft een tape. Dat is een geheugen van alle berekeningen die je hebt gedaan. Zo kun je makkelijk terug naar een vorige som of uitkomst. In het tape kun je de eerdere uitkomsten kopiëren, maar ook de eerdere som in zijn geheel. Handig.

Ook makkelijk: in de instellingen kun je aanvinken dat Calcbot elke uitkomst automatisch naar je klembord kopieert. Dan kun je hem makkelijk in een e-mail of Word-document plakken. Maar het wordt nog handiger als je ook een klembordmanager zoals Pastebot gebruikt. (Pastebot bespraken we al eens in deze editie.) Dan kun je een hele reeks berekeningen doen in Calcbot, naar een ander programma gaan, en daar alle resultaten achter elkaar plakken. Zonder dat je ze zelf hebt hoeven kopiëren. Heel handig als je met je administratie bezig bent.

Zo zie je maar … soms is het toch de moeite om een app die standaard al in macOS zit, toch te vervangen door een app die het beter kan.

Calcbot | € 5,99 | ★★★★☆

Ik moet wat vaker dan normaal aan Tim Cook denken. Aan het hoofd staan van een Amerikaanse multinational, terwijl de CEO van de VS jouw bedrijft straft wanneer je je niet loyaal genoeg betoont, dat is een opgave. Cook houdt zijn rug recht, chapeau, en tegelijk vraag ik me af hoe Steve Jobs met Trump zou zijn omgegaan.

– Jack Nouws, MacFundamentalist

Even beginnen met een zoek-handigheidje: bangs. Misschien weet je al lang wat dat zijn, maar voor ons was het nieuw.

Zoals veel mensen hebben wij DuckDuckGo ingesteld als standaard-zoekmachine in Safari. Omdat we niet te afhankelijk van Google willen zijn. Maar eerlijk is eerlijk: Google is wel vaak beter. Dat is niet altijd belangrijk. Als je in de locatiebalk van Safari ‘Wie is Tim Cook?’ typt, dan geeft DuckDuckGo je meteen een link naar de Wikipedia-pagina over de Apple-topman. Maar soms zijn de resultaten wat minder, en besluit je om tóch ook maar even in Google te zoeken. Dus typ je ‘google.com’ in je browser, en vervolgens tik je daar dezelfde zoekvraag nog eens in. Omslachtig, maar zo hebben wij het al duizenden keren gedaan.

Om deze week te ontdekken dat dat helemaal niet hoeft. DuckDuckGo heeft namelijk ‘bangs’. Een bang is een uitroepteken gevolgd door een of meer letters. Bijvoorbeeld:

!g

Een bang met de g van ‘Google’. Als je die achter een zoekopdracht tikt, ga je meteen naar de zoekresultaten van Google.

Dus stel je voor dat je iets zoekt in DuckDuckGo maar de resultaten zijn niet geweldig, dan tik je alleen maar !g achter de zoekopdracht (gevolgd door een enter) en bang: je zit op Google. Supersnel. Supermakkelijk. Dat maakt het opeens veel interessanter om DuckDuckGo op alle apparaten als standaardbrowser in te stellen.

Er zijn nog veel meer bangs. Tik !w en je gaat meteen naar de zoekresultaten op Wikipedia. En !a brengt je meteen op Amazon. Kun je !nf raden? Inderdaad: zoekresultaten op Netflix!

Er zijn er talloze: !gt brengt je linea recta naar Google Translate, !yt zorgt ervoor dat je meteen de resultaten op YouTube ziet, en ga zo maar door. Er zijn op het moment dat we dit schrijven 13.568 bangs. En je hoeft ze niet te raden natuurlijk, DuckDuckGo heeft een handige pagina waar je ze kunt zoeken.

We hebben ooit een beetje de spot gedreven met het knullige logo van DuckDuckGo, maar dat rare eendje (en trouwens ook de rare naam) zien we snel door de vingers … dit soort handige functies tellen écht!

Als je een te krappe SSD hebt, maar niks wilt weggooien en ook geen externe schijf wilt gebruiken

Beetje lange kop, dat geven we toe. Maar voor de mensen die zich er meteen in herkennen, is er sinds eind februari een handig nieuw appje verkrijgbaar: Hyperspace.

Laten we even een voorbeeld schetsen. Stel, je hebt een Mac gekocht met een magere 256 GB aan opslagruimte. Terwijl je er je Foto’s-bibliotheek naartoe migreerde, constateerde je al dat het wat krap was. En inmiddels, vele nieuwe bestanden en downloads later, krijg je steeds vaker die melding van macOS dat je schijf bijna vol is. Wat te doen? Je hebt geen trek in een externe schijf, en je hebt geen tijd om uit te zoeken wat er allemaal weg kan. Een tijdje terug heb je met een app zoals Gemini 2: The Duplicate Finder al eens gezocht naar duplicaten op je Mac, en heb je alles zo veel mogelijk ontdubbeld. Maar het is nog steeds niet genoeg. Wat kun je dan nog doen? Dit is waar Hyperspace in beeld komt. Naast exacte duplicaten (die Gemini voor je kan uitzoeken) staan er op je Mac ook veel bestanden die ongeveer hetzelfde zijn. We noemen maar even wat: je hebt een PowerPoint-presentatie gemaakt. We noemen ’m even presentatie-1. Een maand later geef je de presentatie nog een keer, maar met een paar kleine wijzigingen. Je slaat de gewijzigde versie op als presentatie-2. Die twee presentaties zijn grotendeels hetzelfde. Misschien zijn ze wel voor 95 procent hetzelfde. Hyperspace komt in die situaties in actie. Want de informatie die die twee bestanden delen, hoeft eigenlijk maar op één plek opgeslagen te zijn. Hyperspace gaat dus op zoek naar gedeelde informatie in bestanden die veel met elkaar gemeen hebben. Het grappige is: je houdt gewoon twee losse, volwaardige bestanden. Maar achter de schermen is het efficiënter opgeslagen.

Eigenlijk is dit geen uitvinding van Hyperspace. Het is een functie die al standaard in macOS zit ingebakken. Je Mac gebruikt het als je bijvoorbeeld een Keynote- of Pages-bestand dupliceert. Maar macOS heeft het alleen voorbehouden voor de apps van Apple. Hyperspace maakt het ook beschikbaar voor andere apps.

We hebben het half getest. We installeerden Hyperspace op een Mac, en lieten de app een scan uitvoeren op de complete thuismap van één gebruiker. Er was ruim 8 GB te winnen, zo liet Hyperspace weten. Maar om dat ook echt te doen, moesten we dan wel eerst een in-app aankoop doen. Eén maand toegang kost € 9,99. Een heel jaar kost € 22,99. Een lifetime-aanschaf kost € 58,99. Tja, wat zullen we zeggen. Een tientje betalen om 8 GB te winnen? Is het dat echt waard? Op Bol.com koop je een USB-stick van 8 GB voor minder! Wij hebben het dus niet gedaan. Sowieso heeft onze Mac meer dan 256 GB. En hebben we helemaal geen moeite met een externe schijf.

Hyperspace | vanaf € 9,99 per maand

Alle feeds op één plek

Misschien maak jij – net als wij – elke dag een rondje langs dezelfde websites. Even lezen wat John Gruber heeft geschreven op Daring Fireball (o jee, Apple zit juridisch in de problemen met de App Store), even het laatste nieuws scannen op MacRumors (hee, de Apple Watch Ultra 2 is afgeprijsd bij Amazon), natuurlijk even de laatste satirische berichten lezen op Feitig (Paus Franciscus slaag niet in de wederopstanding! 😂), snel even langs CNN voor een blik op het wereldnieuws (ja hoor, weer heel veel berichten over Trump), en dan door naar je feeds op Bluesky en Instagram.

Zou het niet efficiënter zijn als al die dingen op één plek stonden? Dat is natuurlijk het idee achter RSS-feeds, die je leest in een RSS-reader. Dat is niks nieuws; RSS is al stokoud. Maar RSS-readers kunnen meestal alleen de feeds van blogs en anders websites tonen. Terwijl je vandaag de dag ook veel volgt via sociale media. Een nieuw verschijnsel zijn daarom ‘tijdlijn-apps’: programma’s waarin je RSS-feeds kunt samenvoegen met socialmediafeeds. Een van die tijdlijn-apps is Tapestry, gemaakt door Iconfactory.

In Tapestry bouw je één tijdlijn op basis van alle websites en blogs die je vaak bezoekt. En daar kun je dan ook nog socialmedia-accounts aan toevoegen. Dus stel dat je de berichten van Apple-lekker Mark Gurman op Bluesky wilt toevoegen, dan kan dat. Of de berichten van John Gruber op Mastodon.

Zo stel je eigen tijdlijn samen. Die je ook weer kunt opbreken in meerdere tijdlijnen. Misschien wil je één tijdlijn met Apple-nieuws, eentje met satirisch nieuws, en eentje met recepten voor flammkuchen. Alles kan.

Of het wat voor je is, is heel persoonlijk. Zo’n centrale tijdlijn is efficiënt: je hebt alles op één plek. Tegelijkertijd gaat er ook een beetje charme verloren, want in die tijdlijn ziet alles er eenvormig uit. Tapestry neemt wel teksten en foto’s over, maar niet de sfeer van een website. Het is wat minder lekker. Dat houdt ons een beetje tegen om voor Tapestry te betalen (de prijs begint bij € 1,99 per maand, maar je kunt de app ook eenmalig aanschaffen voor € 89,99). Je kunt Tapestry ook gratis gebruiken, wat zeker interessant is om te testen of het wat voor je is, maar dan mis je wel bepaalde functies. In de gratis versie kun je bijvoorbeeld geen aparte tijdlijnen op onderwerp aanmaken.

Tapestry | gratis in beperkte vorm, volledige versie vanaf € 1,99 per maand

Tapestry is overigens niet de enige tijdlijn-app. Er zijn er meer, zoals bijvoorbeeld Reeder. Die app bespraken we al eens in deze editie, toen Reeder nog puur een RSS-reader was. Nu kun je er ook socialmedia-accounts aan toevoegen.

Boos? Sloop je Mac!

Verlies je ook wel eens je zelfbeheersing als je achter je Mac zit? Dat je dan bijvoorbeeld heel dringend moet inloggen op de beveiligde omgeving van je werk, met wachtwoorden en tokens en nog meer onzin, en dat het niet lukt, terwijl je er héél dringend in moet? Of dat je een online-sollicitieformulier hebt ingevuld, waarin je allemaal mooie antwoorden hebt zitten tikken, en bij het laatste invoerveld klapt je browser eruit en ben je alles kwijt? Dat zijn van die momenten dat je je Mac met een moker te lijf zou willen gaan. Of dat je een enorme klap op het toetsenbord geeft. Dat laatste hebben wij wel eens gedaan. Toen vloog de spatiebalk opeens met een fraaie salto door de kamer – en waren we verder van huis.

Hadden we toen maar de app Smash Smash gehad. Daarmee kun je je Mac risicoloos aan diggelen slaan. Niet met blote handen, maar met hamers, vlammenwerpers, kettingzagen en zelfs een sloopkogel. Je kunt helemaal los gaan. Bijvoorbeeld als je een tekstje voor MacFan zit te schrijven en het gaat niet helemaal naar je zin. Bekijk even dit filmpje:

Je ziet: je kunt helemaal losgaan, en aan het einde veeg je alle schade met een ruitenwissertje keurig weer weg. Frustratie geventileerd, zonder blijvend letsel!

Smash Smash is een leuk appje. Vooral leuk in combinatie met schermopnames die je met anderen deelt… zo kun je op een ludieke manier iets van je frustratie aan anderen laten zien! Mocht je even niet weten hoe je een filmpje van je scherm maakt:

• Open de app Schermafbeelding (zit standaard in macOS).

• Selecteer de optie ‘Maak opname van hele scherm’.

• Kies eventueel een timer van 5 seconden zodat de opname niet meteen begint maar je je even voor kunt bereiden op de opname.

• Doe je ding, en druk op de stopknop om de opname te stoppen.

Smash Smash | Vanaf € 4 (minimum-donatie)

Ik maak me zorgen over Apple. Niet vanwege het groeiende anti-Amerikaanse sentiment, dat ik volledig deel, want ik zie ook dat Apple in de media zelden in het rijtje Trump-hielenlikkers van Alfabet, Amazon, Meta en X staat. Nee, het feit dat Apple een uitspraak van een rechter naast zich neerlegt en het feit dat er hoogstwaarschijnlijk meineed is gepleegd, om ook commissie op verkopen buiten de App Store te kunnen blijven incasseren. Ik ben oud genoeg om te weten waardoor Apple in de jaren 90 bijna zijn twintigjarig bestaan niet haalde: de marketing- en financiële afdelingen waren de dienst gaan uitmaken. Het lijkt erop dat die tijden terug zijn. Ik hou mijn hart vast. Opnieuw.

– Jack Nouws, MacFundamentalist

Een iMac, of toch maar een Terminal Pro?

Laten we eens beginnen met iets wat onze gedachten al wekenlang bezighoudt: Severance. Als je de serie op Apple TV+ nog niet kijkt, dan is nu een mooi moment om te beginnen, want anderhalve week geleden was de seizoensfinale van het tweede seizoen. Dat betekent dat je nu twee seizoenen aan één stuk kunt bingen. Severance speelt zich af binnen een bedrijf, Lumon, waar mensen werken die een chip in een hoofd hebben laten implanteren waardoor ze in hun privéleven niet weten wat ze op hun werk doen, en tijdens hun werk geen herinneringen hebben aan hun privéleven. De serie is een enorme hit, en Apple promoot Severance dan ook op een heleboel manieren. Meest opvallend voor MacFans: als je naar Apple’s website gaat, en op ‘Mac’ klikt, dan zie je daar naast de MacBooks en iMacs nu ook de Lumon Terminal Pro. Een opvallende retro-verschijning, die een belangrijke rol speelt in het verhaal van de serie.

Je kunt ’m jammer genoeg niet echt kopen, maar op de pagina staat wel een interessante video over hoe Severance is gemonteerd op Macs.

Apple heeft ook een interessant artikel gepubliceerd over hoe het editen van de serie op Macs is gedaan:

How the mind-splitting world of Severance comes together on Mac

In het artikel omschrijft een van de editors van Severance, Geoffrey Richman, de hoeveelheid shots waarmee ze werken. Met name een scène met een fanfare in de finale van het tweede seizoen was complex:

“In cutting the marching band, there were about 70 angles and takes to choose from, so we synced them all up in one multicam clip with banks of nine [3x3 arrays],” he continues. “Being able to play nine angles simultaneously in real time — and switch quickly between all the different options — made it a whole lot easier to find what we wanted at any given moment.”

En dan denk je vast: nou, dan zal Richman wel op een Mac Pro werken. Of op zijn minst of een Mac Studio. Maar nee. Hij werkt met een combinatie van een iMac, een Mac mini en een MacBook Pro. Dat zegt iets over hoe krachtig ‘gewone’ Macs vandaag de dag zijn.

De wisselwerking tussen Severance en Apple is grappig. Apple is trots op de succesvolle serie, maar tegelijkertijd hebben de makers van de serie hun best gedaan om het bedrijf Lumon in de serie Apple-trekjes te geven. Wat geen compliment is, want Lumon is geen fraai bedrijf. Maar Apple omarmt het volledig, wat ook wel blijkt uit het feit dat Tim Cook in een trailer voor de serie de severance-procedure heeft ondergaan:

“Tim C., core of the apple”, zegt Mr. Milchick in de trailer. En misschien kun je die woorden wel wat breder zien. Misschien vertegenwoordigt Severance wel de core van alles wat Apple doet. Apple legt de link tussen Macs en Severance, maar het gaat veel verder. Het boek The You You Are dat in de serie een rol speelt, is inmiddels ook echt verschenen in Apple Books. Nu ja, een voorpublicatie van de eerste acht hoofdstukken.

En dan de muziek uit de serie. Apple heeft een acht uur durende (!) audiotrack op YouTube gezet, gebaseerd op de muziek uit de serie. Music To Refine To, zoals de titel luidt. Als je de serie hebt gezien, weet je waar dat naar verwijst. Acht uur, dat is precies de lengte van één werkdag van een ‘innie’ in Severance. Apple biedt de muziek aan om ook je eigen ‘innie’ geconcentreerd te laten werk. Uiteraard verschijnt de muziek ook als album in Apple Music en in de iTunes Store.

Nog niet genoeg? Apple heeft ook een officiële podcast van de serie, gepresenteerd door Ben Stiller (bedenker en regisseur van de serie) en Adam Scott (de hoofdrolspeler). Te beluisteren in Apple Podcasts.

Severance is overal. We schreven al eens eerder dat Helly R. uit de serie zelfs een keer opdook in een Apple-keynote, in een filmpje over AirPods Pro. Het is vermoedelijk allemaal nog maar een beginnetje. Ter promotie van het tweede seizoen bouwde Apple een glazen kubus in Grand Central Terminal in New York, met daarin het Lumon-kantoor, inclusief een paar hoofdrolspelers én de Lumon Terminal Pro. En daar kon je live zien: die computers werken echt, en er draait een programma op dat je herkent uit de serie. Acteurs uit de serie hadden al eerder bevestigd dat wat er op de Lumon Terminal Pro gebeurt, niet met CGI is ingemonteerd, maar dat ze tijdens het filmen écht de computers kunnen bedienen. Laat ons raden: er komt een app waarmee we daar straks ook zelf mee kunnen spelen op onze Mac of iPhone. En hoe lang duurt het voordat je met een Vision Pro op je hoofd zelf door de gangen van Lumon kunt dwalen?

APP-REVIEW

AirDroppen zonder AirDrop

Genoeg over Severance. Even terug naar de problemen van gewone mensen, zonder chip in hun hoofd. Misschien ben jij – net als wij – dol op AirDrop. Wij AirDroppen de hele dag van alles van het ene apparaat naar het andere. We zijn er dol op. We hebben zelf alleen maar Apple-spullen, dus het werkt ook altijd. Maar wat nou als je opeens een familielid hebt die zonodig een Android-telefoon wil gebruiken? Of je werkgever zadelt je op met een Windows-laptop? Dan kun je AirDrop vergeten, en voor je het weet zit je weer van alles te mailen of te WeTransferren. Werkte AirDrop ook maar voor niet-Apple-apparaten!

Uiteraard is er iemand in dat gat gesprongen. En dus is er LocalSend, een gratis app (open source ook nog) waarmee je bestanden kunt uitwisselen. Niet geïntegreerd in het besturingssysteem, dus verzender en ontvanger moeten wel allebei de LocalSend-app hebben geïnstalleerd. Die app is er voor macOS, iOS en iPadOS, Windows, Android en Linux. Eenmaal geïnstalleerd, werkt het vlekkeloos. LocalSend deelt de bestanden peer-to-peer, dat wil zeggen dat er geen server tussen zit. Je moet wel allebei op hetzelfde wifinetwerk zitten om te kunnen delen.

Grappig is dat LocalSend zelf namen geeft aan je apparaten. Onze Mac mini kreeg in de test de naam Smart Orange, en de iPhone waarop we LocalSend installeerden kreeg de naam Energetic Blackberry (hilarisch, voor een iPhone). Die automatisch gegenereerde namen voorkomen dat je je eigen naam hoeft prijs te geven, bijvoorbeeld omdat je iPhone in werkelijkheid ‘iPhone van Charlotte de Vries’ heet.

Ideale app als je huisgenoten of collega’s hebt met een Android-telefoon, of als je zelf meerdere platforms gebruikt. De app is dus gratis, maar je kunt de maker wel een fooi geven.

LocalSend | gratis | ★★★★★

LEZERSTIP

Hoe maak je een fraaie e-mailhandtekening?

Erik Mathlener mailde ons enthousiast over een app die hij heeft ontdekt om je e-mailhandtekening op te leuken. Het was een complete review, dus laten wij zijn werk niet overdoen, maar gewoon delen met jullie! Dit is wat hij schreef, ietsjes ingekort:

Het maken van een goede handtekening onder je mail is niet eenvoudig. Ik doe dat al jaren in Teksteditor. Het testen is omslachtig: HTML schrijven, opslaan in Mail, Mail afsluiten, Mail opstarten, nieuwe mail maken en kijken of de opmaak heel blijft als je het opstuurt.

Maar met dit tool is het een fluitje van een cent geworden: Mail Signature for Mail App. In deze app zie je meteen al je accounts en handtekeningen, precies zoals in de instellingen bij Mail. In het meest rechtse venster kun je gelijk aan de slag. Tekst, tabellen, afbeeldingen, uitlijnen, hyperlinks, de hele rataplan. Vervolgens kun je in de HTML-editor de puntjes op de i zetten. Vooral bij het werken met tabellen is dat handig. Je wordt ook geholpen met automatische sluiters (zoals </div> ) en heldere waarschuwingen als de syntax niet klopt.

Afbeeldingen toevoegen gaat ook geweldig. Als je ‘By attachment’ kiest, zet-ie het automatisch om naar Base64-code dat in de uiteindelijke mail wordt meegestuurd. Dat is een betere optie een url naar een plaatje. Tenslotte zie je in de previewer het eindresultaat.

Handtekening opslaan, Mail even herstarten en hupsakee, daar is je nieuwe handtekening. En die blijft gewoon goed, ook als je mail aankomt in Gmail. Alleen bij Outlook zag ik dat het lettertype en de regelafstand iets anders waren geworden, maar nog steeds zag het er geweldig goed uit.

Ik heb er een tientje voor betaald. Geen geld voor zoiets krachtigs. Van dezelfde leverancier is er ook een app die een paar euro minder kost. De verschillen heb ik niet uitgezocht.

Onder Eriks mail stond ook zijn handtekening, die we dan maar laten zien:

Al heel fraai, maar nog diezelfde dag stuurde hij ons een nieuwe, en die is nog fraaier:

De blur hebben wij toegevoegd, uiteraard, om Erik toch nog een beetje privacy te geven.

Vermoedelijk is Erik inmiddels al 99 handtekeningen verder, want zo werkt het natuurlijk wel met dit soort apps: er is een verslavingsrisico!

Ik heb een 16” MacBook Pro M3 en mevrouw Nouws een 15” MacBook Air M3. Want verschil moet er zijn. Nee, dat is flauw, mevrouw Nouws vindt gewicht belangrijker dan cores, RAM en TB’s. En ze heeft gelijk, moet ik tandenknarsend toegeven. Haar Air (16 GB/1 TB) is maar een tikkeltje groter dan haar 13” uit 2015, hij is vederlicht en had ik al gezegd dat hij vederlicht is? Ja, mijn Pro heeft meer dan het dubbele aan RAM en opslag, en hij voelt twee keer zo dik en zwaar aan (en kostte twee keer zoveel). Alsof zij in een Polestar 2 rijdt en ik in een Ram 1500. Ik krijg er gewoon SUV-schaamte van.

– Jack Nouws, MacFundamentalist

Vorige week stuurden we onze voorspellingen voor de Mac in 2025 uit … en nog geen week later komen een paar dingen daarvan al uit. Alhoewel met kleine verrassingen …

Een nieuwe Mac Studio met een … M3 Ultra 😵‍💫

Het vreemdste maar eerst. Apple heeft de Mac Studio een update gegeven. Die verwachtten wij pas rond het WWDC, maar hij is op 12 maart al te krijgen. In twee varianten. De ene is precies wat iedereen voorspelde: met een nieuwe M4 Max. Maar de andere wekt verbazing: die heeft een M3 Ultra gekregen. Nee, dat is geen tikfout. De duurdere versie van de Mac Studio heeft een M3 Ultra, terwijl de minder dure versie een M4 Max heeft.

We weten zeker dat die nieuwe M3 Ultra de M4 Max uit het water blaast. Het is ongetwijfeld de snelste chip die Apple op dit moment heeft. Maar het is geen onderdeel van de M4-familie, maar van de oudere M3-familie. En dat is toch wat curieus.

Het wordt nog wat vreemder als je dit lijstje bekijkt:

Mac Studio |  M4 Max    |  vanaf € 2.529,00

Mac Studio |  M3 Ultra  |  vanaf € 5.049,00

Mac Pro    |  M2 Ultra  |  vanaf € 8.399,00

Hoe hoger de prijs, hoe ouder de chip-familie!

We gaan de komende tijd waarschijnlijk nog heel speculaties horen waarom Apple heeft teruggegrepen naar de M3-familie voor een nieuwe Ultra-chip. Apple heeft zelf tegenover de Franse tech-website Numerama laten weten dat de M4 Max geen UltraFusion-connector heeft, zodat het niet mogelijk is om twee M4 Max-chips te combineren tot één M4 Ultra. Maar Apple legt er niet bij uit waarom dat zo is.

Waarschijnlijk gaan we ook veel gemopper horen over het gebrek aan liefde voor de Mac Pro, die het nog steeds met een M2-variant moet doen. En die daarmee wel duurder is dan een Mac Studio, maar minder snel. En wie dacht dat de Mac Pro dan binnenkort een M4 Ultra zou krijgen: dat kan dus kennelijk niet.

Een hemelsblauwe MacBook Air

Ook vandaag aangekondigd: een nieuwe MacBook Air. Met een M4 aan boord, en nog steeds verkrijgbaar in een 13-inch en een 15-inch variant. Meest zichtbare verschil: een nieuwe kleur. Space Gray is verdwenen als optie, ten faveure van de kleur ‘hemelsblauw’. De vier kleuropties zijn nu: hemelsblauw, zilver, sterrenlicht en middernacht.

Een nieuw kleurtje is altijd prettig. Leuk detail: de meegeleverde MagSafe-oplaadkabel komt in bijpassende kleur, net als bij de iMacs. Verder is het ding met zijn M4 natuurlijk een beetje sneller dan met een M3, en zit er ook een betere camera in. Een mooie update dus.

De MacBook Air met M3-chip is meteen uit de Apple Store verwijderd, net zoals de M2 meteen verdween toen de M3 kwam. Alleen de MacBook Air met een M1 wordt nog steeds verkocht in Amerika, exclusief bij Walmart, voor 629 dollar. Dat is eigenlijk de enige budget-MacBook die Apple verkoopt. Want geef toe, € 1.199,- voor een nieuwe MacBook Air met een M4, is toch geen ‘instapprijs’ meer te noemen. Opvallend overigens: die MacBook Air met M1 is weliswaar vier jaar oud, maar desondanks wél geschikt voor Apple Intelligence. Dit in tegenstelling tot de gloednieuwe iPad die Apple eerder deze week presenteerde, die met zijn A16-chip NIET geschikt is voor Apple Intelligence. Weird.

Tot zover deze extra editie met het Mac-nieuws van vandaag – eind deze maand weer een reguliere editie!

Altijd als we een nieuwe editie van MacFan schrijven, staat er na een tijdje een waarschuwing van Substack in beeld dat onze tekst te lang is voor een e-mail. Daar trekken we ons nooit wat van aan, maar soms valt het ons zelf ook op dat de nieuwsbrief een roman-achtige lengte krijgt. Dan besluiten we soms ad hoc om maar een onderwerp te laten vallen. In de vorige editie waren we ook lekker op dreef, met een verhaal over tekstverwerkers die geen woorden kunnen tellen. Toen we dat verhaal af hadden, was de nieuwsbrief volgens Substack al ‘te lang’. En we moesten nóg een lang onderwerp doen: onze Mac-voorspelling voor het nieuwe jaar. Want die doen we altijd in de eerste editie van het nieuwe jaar. We besloten die maar een editie op te schuiven – beetje laat, maar het meeste Mac-nieuws komt doorgaan toch pas wat later. Er is nog genoeg te voorspellen!

Laten we meteen beginnen:

Mac met modem?

Deze week was er al Apple-nieuws: de gloednieuwe iPhone 16e. Over dat ding kunnen we heel veel zeggen. Waar staat die ‘e’ voor? Waarom heeft de 16e geen MagSafe, als enige iPhone? Waarom komt-ie alleen in zwart of wit? Is 719 euro niet veel te veel voor een uitgeklede iPhone?

Maar we gaan er niet veel over zeggen, want wij zijn MacFan, dus we houden het bij Macs. Toch is één dingetje wel interessant: die nieuwe iPhone 16e heeft een gloednieuwe C1-chip. Dat is een modemchip, waarmee het toestel verbinding maakt met mobiele netwerken. Een essentieel onderdeel van een telefoon, en tot nu toe gebruikte Apple modems van Qualcomm in iPhones. Dat was al lang een doorn in het oog van Apple, want het botert niet zo tussen Apple en Qualcomm, en bovendien maken ze in Cupertino liever alles zelf. Modemchips zijn niet makkelijk om te maken, volgens sommigen zijn het de moeilijkste chips om te maken. Er is zelfs lang beweerd dat het Apple niet zou lukken om een eigen modemchip te maken. Journalisten die dat schreven, mogen nu ernstig achter hun oren krabben. Want nu is er de C1, de eerste generatie van Apple’s eigen modemchip. Die dus zijn debuut maakt in de iPhone 16e, maar Apple heeft in een interview met Reuters al laten weten dat de chip (vanzelfsprekend!) de komende jaren ook in andere apparaten zal verschijnen. Geruchten gaan natuurlijk alle kanten op. Veel Apple-watchers verwachten dat de veelbesproken ‘iPhone 17 Air’ een C1 zal hebben. Het is aannemelijk dat ook een volgende generatie iPads ermee uitgerust zal worden. En aangezien de C1 schijnt te zorgen voor een langere batterijduur, is-ie waarschijnlijk ook heel handig in de Apple Watch. Maar de vraag die elke MacFan op de lippen ligt, is uiteraard: krijgen we dan eindelijk ook MacBooks met een mobiele dataverbinding? Het zal eens tijd worden, want onder Windows-laptops is dat een heel normale mogelijkheid. Apple heeft nooit een modemchip in MacBooks willen inbouwen. Gaat dat nu veranderen?

De vraag is natuurlijk waarom Apple nooit een modem in een MacBook heeft gestopt. Is dat een kinderachtige reden, bijvoorbeeld dat Apple geen zin had om nog meer modems bij Qualcomm te bestellen? Of is het een meer principiële reden, namelijk dat Apple het onnodig vindt extra modemonderdelen in een MacBook te plaatsen, aangezien een Hotspot-verbinding met je iPhone ook prima werkt? Of zijn het de kosten? Het is vreemd dat Apple zelfs een Apple Watch met een mobiele verbinding uitbrengt, maar er bij MacBooks vanaf ziet.

Misschien is er een meer praktische reden. Apple heeft altijd veel aandacht voor efficiëntie, vooral als het gaat om energieverbruik van chips in relatie tot batterijduur. De M-chips van Apple zijn volledig gefocust op die efficiëntie. Ook bij de nieuwe C1 is het iets waar Apple trots naar verwijst: de iPhone 16e heeft mede dankzij de zuinige C1-chip een opvallend lange batterijduur. De C1 is zeker niet de snelste chip; het maakt bijvoorbeeld geen gebruik van mmWave (‘millimeter wave’, een hogere frequentie). Het is te verwachten dat een volgende C-chip dat wel kan – maar Apple heeft éérst de focus gelegd om energiezuinigheid.

Is die energiezuinigheid wat Apple tot nu toe heeft tegengehouden MacBooks met ‘cellular’ uit te brengen? Op een MacBook gebruik je veel meer data dan op bijvoorbeeld een Apple Watch. Zou dat hoge dataverbruik over een mobiele dataverbinding een bottleneck zijn geweest voor de batterijduur van een MacBook?

Zou kunnen. En dat belooft dan natuurlijk wat nu Apple eigen modemchips maakt, die veel zuiniger zijn.

ONZE VOORSPELLING:

Krijgen we dit jaar dan een MacBook Pro met een C1? Je weet het nooit zeker bij Apple, maar heel aannemelijk is het nog niet. De C1 is niet voor niks in een ‘budget-iPhone’ geïntroduceerd: hij blijft qua prestaties nog wel achter bij de meeste Qualcomm-chips. Wij vermoeden dat er eerst een C2 komt die al een stuk beter is, en die we in duurdere iPhones gaan zien, maar ook nog niet in MacBooks. Daarna komt de C3, die op alle fronten even goed of beter is dan een Qualcomm-chip. Maar of we die een MacBook gaan zien, is ook maar de vraag. Want het is ook aannemelijk dat Apple de modemchip wil integreren in de M-chip. Dat past in de gedachte van een system-on-a-chip die Apple heeft omarmd. Maar dat is nog wel wat knutselwerk… dat gaat zeker nog een paar jaar duren. Dus: dit jaar nog geen Macs met een mobiele dataverbinding. Helaas.

Als we het dan toch over chips hebben…

Nu duidelijk is dat er elk jaar een nieuwe M-chip verschijnt, weten we ook dat de meeste Macs elk jaar een update zullen krijgen. Dit jaar te beginnen met de MacBook Air, want die heeft nog een M3, terwijl de MacBook Pro, iMac en Mac mini al een M4 hebben. Misschien dat we die update in maart al gaan zien. Eind dit jaar zullen we dan de eerste Macs met een M5 gaan zien. Dat is voortaan het schema: aan het eind van het jaar verschijnt een nieuwe M-chip, een aantal Macs krijgen die meteen ingebouwd, en de rest volgt voordat het jaar weer voorbij is.

De enige uitzonderingen lijken de Mac Studio en de Mac Pro te zijn. Die zitten nu allebei nog met een M2 Max of M2 Ultra. Vergis je niet: die M2 Ultra hoort nog steeds bij de snelste M-chips. Maar het wordt natuurlijk wel tijd voor iets nieuws. Apple heeft geen M3 Ultra uitgebracht, dus nu wachten we met zijn allen op een M4 Ultra. De vraag is wat voor chip dat is. De M2 Ultra was eigenlijk niks meer dan twee M2 Max-chips aan elkaar. De vraag is of de M4 Ultra ook een combi is van twee M4 Max-chips, of dat de chip een heel eigen design heeft. Er was een tijdje sprake van een M4 Extreme: vier M4 Max-chips aan elkaar. Als die in een Mac Pro zou zitten, zou dat eigenlijk het bestaansrecht van de Pro zijn: het zou de Mac Pro nog veel sneller maken dan de Mac Studio. Maar kennelijk werd dat een veel te dure Mac, zelfs voor Apple-begrippen. Apple zou de Extreme-variant hebben geschrapt. Dat maakt de toekomst van de Mac Pro een beetje onzeker. Een Mac Studio met dezelfde Ultra-chip mist misschien een paar uitbreidingsmogelijkheden, maar is verder dezelfde machine. Wat gaat Apple met de Pro doen?

ONZE VOORSPELLING

Deze zomer krijgen de Mac Studio en de Mac Pro een M4 Ultra. Dat is nog steeds een combinatie van twee Max-chips. De Mac Studio zal verder niet veel wijzigen. De Mac Pro ook niet – Apple schuift beslissingen over de Mac Pro nog even voor zich uit.

Gebeurt er iets met beeldschermen?

Apple verkoopt twee beeldschermen voor je Mac: Studio Display en Pro Display XDR. Om met die laatste te beginnen: dat is een scherm van minimaal 5.499 euro, dat Apple uitbracht in 2019 en nooit meer een upgrade gaf. Het ding heeft (in tegenstelling tot zijn goedkopere broertje) géén ingebouwde speakers en géén ingebouwde camera. Ook geen A13 Bionic, laat staan een nieuwere chip. Een heel goed beeldscherm dus, maar ook echt niks meer. En het lijkt er niet op dat Apple daar iets aan gaat doen, want het blijft ook in het geruchtencircuit ijzingwekkend stil rondom de Pro Display XDR.

Over de Studio Display gaan wél geruchten rond. Apple zou werken aan een nieuwe variant, met een Mini LED-beeldscherm. Tot nu toe heeft elke Studio Display een LCD-beeldscherm. OLED zou veel mooier zijn dan LCD, maar OLED heeft een nadeel: het scherm kan inbranden. Mini LED brandt niet in. Het is iets minder fraai dan OLED (wel een stuk helderder overigens), maar is dus wel veilig langere tijd te gebruiken, ook als er lang hetzelfde in beeld blijft staan. Daarnaast ligt het voor de hand dat die A13 Bionic een keer moet worden vervangen door iets nieuwers. De geruchten lopen uiteen: sommigen beweren dat-ie dit jaar al komt, maar anderen denken dat het pas volgend jaar is.

ONZE VOORSPELLING

Een Pro Display XDR gaan we zeker niet zien. Maar ergens klinkt het logisch dat Apple een nieuwe Studio Display presenteert bij een nieuwe Mac Studio. Daarom wagen we een gok: we voorspellen dat de nieuwe Studio Display dit jaar al komt. Met Apple Intelligence ingebouwd…

Daar laten we het bij dit jaar. Drie voorspellingen, over MacBooks met modem, over de Mac Pro met M4 Ultra, en over beeldschermen. Krijgen we gelijk? We komen er in de laatste editie van dit jaar op terug!

Het is gebeurd … 😰

Deze maand kregen Pixelmator Pro en Photomator een update. En die update bracht eigenlijk maar één nieuw dingetje, namelijk de mededeling die je hierboven ziet. We schreven er al eerder over: het bedrijf achter Pixelmator is overgenomen door Apple. Toen we het daar in november over hadden, was het nog niet definitief, maar nu dus wel. Wat dat betekent voor onze favoriete beeldbewerkingsapps, weten we nog niet. Vandaar de 😰 in de kop. Lees in deze editie nog eens terug wat de mogelijke scenario’s zijn:

Ik mis het ‘Bewaar als’-commando in het Archief-menu van de apps van de Mac. Blijkbaar moest dat vervangen door ‘Dupliceer’. Maar ik vind ‘Bewaar als’ handiger en sneller. En universeler. En logischer. Minder handelingen. Je kunt het wel weer oproepen door ‘Option-Shift-Command’-S in te drukken. Lekker simpel. Not. 25 jaar geleden lachte ik Windowsgebruikers uit omdat ze macOS ingewikkeld vonden. Nu snap ik ze.

– Jack Nouws, MacFundamentalist

Onze hoofdredacteur schrijft zo nu en dan een kinderboek, zoals recent het toneellezen-boek Graaf Witlaken en de vlampier. Bij een nieuw boek in dezelfde serie, raakte hij met de redacteur van de uitgeverij in discussie over iets heel simpels: het aantal woorden. Ze werden het niet eens over hoeveel woorden het nieuwe boek nou precies had. Onze hoofdredacteur schreef het boek in Pages, en Pages zei dat de tekst uit 15.268 woorden bestond. Bij de uitgeverij bekeken ze dezelfde tekst in Word, en Word zei dat de tekst 15.490 woorden had. Dat is een verschil van 222 woorden. Dat klinkt niet veel, maar in een kinderboek voor heel jonge lezertjes, is dat meer dan een pagina. En ja: een pagina meer of minder maakt bij het drukken van een boek nogal uit.

Voor de grap opende onze hoofdredacteur de tekst van het boek in een derde tekstverwerker: Byword. Onthutst moest hij constateren dat daar wéér een ander getal opdook: Byword telde 15.505 woorden.

Hoe moeilijk kan het zijn om het aantal woorden van een tekst goed te tellen?

We gaan het testen.

We nemen een tekstje van de eerste pagina van Graaf Witlaken en de vlampier. Geschreven voor kinderen in groep 5:

Jan Geestig woont in een spookhuis. De andere huizen in zijn straat zijn heel normaal. Maar in het huis van Jan spookt het. Nou ja ... dat beweert hij. Hij is stapelgek op geesten en griezels. Als je daar ook stapelgek op bent, kun je een kaartje bij hem kopen. Dan mag je binnen rondkijken. Jan verkleedt zich dan snel als spook. Zo laat hij je schrikken!

Hoeveel woorden zijn dit? Pages en Byword zeggen allebei: 66 woorden. Maar Word zegt: 67 woorden. We zien al snel waar het verschil in zit: het beletselteken. Dat zijn de drie puntjes achter ‘Nou ja’. Het beletselteken kun je op twee manieren in je tekst gebruiken. Je kan het aan een woord vast schrijven, als je dat woord afbreekt. Bijvoorbeeld:

‘Ik zie helemaal niks hier, in dit spookh... AAAAAH!’

Het woord spookhuis is afgebroken, en dan staan de puntjes eraan vast.

Maar de drie puntjes kunnen ook betekenen dat er een wat langere pauze tussen de woorden zit. Bijvoorbeeld:

‘Ik zie hier helemaal niks ... zou dit wel echt een spookhuis zijn?’

Als de puntjes voor een langere pauze staan, schrijf je ze los. Dus met een spatie ervoor en erachter. (Lees gerust de regels over het beletselteken nog eens na op Taaladvies.net). We zullen niet te lang stil blijven staan bij leestekens. Maar wat belangrijk is om te weten: Word telt alles wat tussen twee spaties staat als één woord, ook als het drie puntjes zijn. En dat klinkt heel logisch. Maar Pages en Byword zien het beletselteken niet als een woord, maar als leestekens, en tellen het niet als woord. En daar is ook wat voor te zeggen.

Wat voor het beletselteken geldt, geldt ook voor andere tekens die geen letters zijn. Bijvoorbeeld valutasymbolen. In het Nederlands schrijf je een € of een $ los van het bedrag. Dus zo:

De prijs is € 100 per dag.

Word telt alles wat tussen spaties staat als een woord, en telt dus 7 woorden. Pages en Byword zien ‘€’ niet als een woord maar als een symbool, en tellen dus maar 6 woorden. Hier neigen wij meer naar de redenatie van Word. Bij de drie puntjes kunnen we ons voorstellen dat die niet worden geteld. Je kunt ze niet eens uitspreken. Maar als je ‘De prijs is € 100 per dag’ voorleest, dan is € wel degelijk een woord. Hetzelfde geldt voor % of &.

Het wordt nog vreemder. Kijk naar deze zinnetjes:

Omdat-ie honger heeft!

Nou-nou-nou, is dat echt zo?

Een mooi Apple-apparaat.

Ik stuur een e-mail.

In al die zinnetjes staat een koppelteken. Word en Pages hanteren hier dezelfde regel: twee woorden verbonden door een koppelteken tellen als één woord. Bij ‘e-mail’ klopt dat zeker. Bij ‘Apple-apparaat’ ook. Maar ‘Nou-nou-nou’ zijn eigenlijk drie woorden, waarbij de schrijver de koppeltekens heeft gebruikt om een soort staccato ritme aan te geven. ‘Omdat-ie’ zijn eigenlijk ook twee woorden als je het uitspreekt (‘ie’ is een verbastering van ‘hij’). Je mag ie los schrijven, maar gebruikelijker is aan het voorgaande woord vast, met een koppelteken. Voor Word en Pages is alles wat met koppeltekens aan elkaar vast zit één woord. Maar voor Byword niet. Dus kijken even naar zinnetje:

Ik stuur een e-mail naar Tim Cook.

Word en Pages tellen dat als 7 woorden. Byword telt het als 8.

Het wordt nog idioter

We maken het nog ingewikkelder en voegen nog iets aan het zinnetje toe:

Ik stuur een e-mail naar Tim Cook over de website http://www.apple.com.

Word telt dit als 11 woorden.
Byword als 13 woorden.
En Pages als 14 woorden.

Word ziet ‘e-mail’ als één woord en de hele URL ook.

Byword ziet elk koppelteken als een spatie, maar de dubbele punt en de schuine strepen in de URL ook. Dus na :// telt Byword een volgend woord. De punten in de URL ziet Byword dan weer niet als spaties. Dus www.apple.com geldt wel als één woord.

Bij Pages is het anders. ‘E-mail’ geldt als één woord, maar de URL bestaat volgens Pages uit meerdere woorden. Alleen negeert Pages de ://, maar telt het steeds een volgend woord na elke punt. Precies andersom als Byword dus.

De schuine streep is voor Pages in een URL geen reden om een +1 te tellen, maar in ander zinnen met een schuine streep doet Pages dat wél. Neem dit zinnetje, waarin een keuze wordt gegeven:

Dat is goed/fout.

Hier telt Pages goed en fout wel als twee woorden, net als Byword. Zij komen allebei op 4 woorden uit. Maar Word houdt stug vast aan de regel dat het tussen twee spaties moet staan om als een woord te tellen, dus Word telt hier maar 3 woorden.

Misschien zitten we je inmiddels te vervelen met eindeloos gezever over leestekens en het tellen van woorden door tekstverwerkers. De belangrijkste vraag is natuurlijk: hoe ga jij hiermee om? Veel Mac-gebruikers vinden Pages veel fijner om in te typen dan Word. Maar Word is wel wat het leeuwendeel van de mensen gebruikt. Dus als je typt in Pages, om je bestand uiteindelijk als Word-bestand te exporteren, hoe kun je dan tijdens het schrijven in Pages toch de word count van Word gebruiken? Zodat je hetzelfde getal ziet als bijvoorbeeld je opdrachtgever?

Voorzieningen in Mac-apps

We hebben een handige Voorziening gevonden die daarbij kan helpen. En misschien zeg jij dan: “Voorziening? Appje, bedoel je zeker!” Maar we bedoelen echt een Voorziening. Tegenwoordig zijn handige tooltjes vaak een appje dat zich in de menubalk nestelt. Wij hebben er inmiddels zo veel, dat het vreselijk druk wordt bovenin ons scherm …

En dat terwijl er ook andere manieren zijn om handige functies te installeren in macOS. Voorzieningen is er daar eentje van, die al héél lang bestaat, en misschien ook een beetje in de vergetelheid is geraakt. Voorzieningen zijn functies die je kunt loslaten op dingen die je hebt geselecteerd in een app. Bijvoorbeeld tekst, of een plaatje, cellen in een spreadsheet, een bestandsnaam … kan van alles zijn. Als je iets hebt geselecteerd en je klikt in de menubalk op de naam van de app waarin je aan het werk bent, dan zie in het menu dat dan verschijnt ‘Voorzieningen’ staan (‘Services’ als je een app Engels spreekt). En dan je een aantal dingen (voorzieningen) die je met die selectie kunt doen. Dat kunnen voorzieningen zijn die macOS zelf aanbiedt, bijvoorbeeld ‘Nieuwe e-mail met selectie’. Het kunnen ook functies zijn die worden aangeboden door apps die je hebt geïnstalleerd, zoals ‘Open met Pixelmator Pro’ of ‘Download met SiteSucker’.

Niet alle voorzieningen zijn even handig. ‘Open met Pixelmator Pro’ is zelden sneller dan een plaatje gewoon naar het Pixelmator Pro-icoon in je Dock slepen. Maar als het gaat om tekst, zijn er wel veel handige dingetjes. Open maar eens een webpagina in Safari en selecteer een alinea.

Klik vervolgens in de menubalk op ‘Safari’ en dan op ‘Voorzieningen’. Er verschijnt een menu met opties die geschikt zijn voor een tekstselectie:

Het rijtje voorzieningen dat je ziet, hangt af van welke apps er op je Mac zijn geïnstalleerd, en ook van welke voorzieningen je hebt ingeschakeld. Wij klikken op ‘Maak nieuwe plaknotitie aan’ (lees deze MacFan nog eens over plaknotities). En hop: meteen staat er een geeltje met de geselecteerde tekst op ons bureaublad. Zonder dat we de app Plaknotities hebben hoeven openen.

Ook leuk om te proberen: zet de geselecteerde tekst om in een gesproken tekst, die aan de Muziek-app wordt toegevoegd. Eén klik, en vervolgens kun je kiezen welke stem macOS hiervoor moet gebruiken en hoe het audiobestandje moet heten:

Je kunt zelf bepalen welke voorzieningen macOS moet aanbieden. Als je op Voorzieningen klikt, zie je onderin het menu ‘Voorzieningeninstellingen’. Daar kun je per categorie (afbeeldingen, tekst, internet, zoeken, etc.) instellen welke voorzieningen je actief wilt hebben.

WordService

Er zitten een heel aantal voorzieningen in macOS, en er komen er ook heel wat met de apps die je installeert. Maar er zijn ook losse pakketjes met voorzieningen die je kunt installeren. Eentje daarvan is WordService – een gratis verzameling tekstvoorzieningen gemaakt door DEVONtechnologies. Als je ze installeert, krijg je een lange lijst van functies die je kunt activeren. Bijvoorbeeld: alle aanhalingstekens gekruld maken, of juist recht, alle links uit een tekst verwijderen, meerdere spaties achter elkaar verwijderen, alles in hoofdletters zetten.

En nu komt het: WordService heeft ook een functie ‘Statistieken’. Die telt onder andere woorden – precies op de manier zoals Word het doet. En zo kun je met WordService dus woorden tellen in Pages, Byword, of welke tekstverwerker dan ook, op dezelfde manier als Word het zou doen.

En dit zijn dan de statistieken die WordService laat zien:

Handig! En niet alleen vanwege die statistieken. Dubbele spaties verwijderen met één druk op de knop is ook heel prettig. Of snel alle URL’s verwijderen uit een lange tekst die je van een website in je document hebt gekopieerd. En nog gratis ook!

WordService | gratis | ★★★★★

Een hub die je bij de aan-uitknop laat

Wie heeft er tegenwoordig geen hub bij zijn Mac? Als je zo’n nieuwe M4 Mac mini hebt, die schattig klein is, dan voel je misschien toch de behoefte het ding uit te breiden met een kastje eronder. Met wat USB-A-poorten, want die heeft de mini niet meer. En met een SD-kaartlezertje, want dat zit er ook niet op.

De Mac Mini M4 Stand & Hub van Satechi voldoet aan die behoefte voor meer poorten en past mooi onder je Mac mini. Maar de Satechi-hub heeft nog een kwaliteit die je misschien fijn vindt: een inkeping aan de achterkant. Waardoor je opeens bij de aan-uitknop van de mini kunt, zonder het ding op te hoeven tillen. Ja, we durven het wel te zeggen: die inkeping is waar we het meest enthousiast van worden. Klinkt suf misschien. Maar het is gewoon een beetje knullig als je een computer op moet tillen om hem uit te zetten.

Helaas moeten we nog even wachten op dit lekkers van Satechi. Het ding komt pas in het voorjaar op de markt. De prijs is tot die tijd ook nog onduidelijk.

In de tussentijd dan maar even een poll:

“Apple heeft het beste kwartaal ooit achter de rug met een recordomzet van $ 124,3 miljard, 4% hoger dan vorig jaar”, aldus Tim Cook, CEO van Apple.

“Door de combinatie van onze recordomzet en grote marges groeide de winst per aandeel met dubbele cijfers tot een recordhoogte. Hierdoor konden we ruim $ 30 miljard laten terugvloeien naar onze aandeelhouders”, aldus Kevan Parekh, CFO van Apple.

“Als je 30 miljard dollar kunt laten terugvloeien naar je aandeelhouders vanwege de grote winstmarges, is elke dollar daarvan een middelvinger naar je klanten”, aldus Jack Nouws, MacFundamentalist.

Een terugblik op de Mac in 2024

Laten we maar meteen met de billen bloot gaan. Aan het begin van het jaar doen we altijd voorspellingen over de Mac in het nieuwe jaar. En aan het einde van het jaar kijken we dan wat er van die voorspellingen is uitgekomen. Dat is meteen een mooie terugblik op het afgelopen jaar. Maar hoe hebben we het dit jaar gedaan?

Wat we goed hadden gezien

Eén voorspelling klopte als een bus:

2024 wordt voor Apple het jaar van AI. Vergis je niet: de Vision Pro lijkt alle aandacht op te slokken, maar AI is waar het dit jaar om gaat.

Daar is geen speld tussen te krijgen. Alles draaide dit jaar om ‘Apple Intelligence’. Tot vervelens toe, zouden we haast willen zeggen. Maar misschien komt dat vooral omdat we in Nederland en België nog niet kunnen spelen met al die AI-functionaliteiten van Apple. Misschien hoeven we daar niet eens zo heel rouwig om te zijn, want uit de eerste onderzoeken blijkt ook dat iPhone-gebruikers die al wél over Apple Intelligence kunnen beschikken, het voor het overgrote deel niet zo interessant vinden of zelfs uitzetten. AI is op dit moment zowel een technologie die zich razendsnel ontwikkelt als een technologie die vaak nog net niet helemaal handig en betrouwbaar is. En de vraag is op dit moment zelfs of AI tegen een drempel aanloopt waar het niet overheen komt – maar dat is een onderwerp voor later.

In ieder geval voorspelden wij goed hoe Apple AI zou gaan inzetten:

Het is veel aannemelijker dat Apple AI inbouwt in apps die je al kent, dan dat er een gloednieuwe ‘AI-app’ komt. Apple zou vermoedelijk best een ‘AppleGPT’ kunnen maken, maar wij denken dat dat niet gebeurt. Apple stopt AI geleidelijk in steeds meer applicaties.

Misschien was dat ook niet zo’n moeilijke voorspelling – al waren er begin 2024 toch aardig wat mensen die wél een AppleGPT-app verwachtten.

En dit kwam ook uit …

Net zo makkelijk was deze voorspelling, die ook uitkwam:

Dit durven we bijna geen voorspelling te noemen, omdat het vorig jaar al had moeten gebeuren: de Magic Mouse, Magic Trackpad en Magic Keyboard krijgen een USB-C-poort. Het is zo vreemd dat Apple dat vorig jaar niet deed toen ze de nieuwe iMac uitbrachten. Dat doet haast vermoeden dat Apple méér wil updaten aan die accessoires dan alleen de poort. Krijgt de Magic Mouse Force Touch ingebouwd? Of heeft Apple andere vernieuwingen bedacht? Je zou het haast denken, maar wij durven nog niet hard te roepen dat het zo is.

Inderdaad hebben alle Magic-spulletjes nu netjes een USB-C-poort. Een jaar te laat eigenlijk, maar goed. De hoop dat Apple ook wat andere dingen zou veranderen, al was het maar dat de USB-C-poort niet aan de onderkant van de muis zou zitten, werd door Apple in de kiem gesmoord. Het werd een slome update: gewoon precies dezelfde dingen met een ander poortje. Je vraagt je af waarom ze daar een jaar mee hebben gewacht.

Waar we de plank missloegen

Onze voorspellingen voor Apple Silicon-chips in Macs klopten niet. Dit is wat we schreven:

Verder draait het dit jaar om chip-updates. Apple verraste vorig jaar iedereen door in één keer de M3, de M3 Pro en de M3 Max te lanceren. […] Apple heeft nog geen M3 Ultra-variant laten zien; die krijgen we vermoedelijk met de lancering van een vernieuwde Mac Studio en Mac Pro. Wil je wachten op een M4? Dan heb je geduld nodig, want die verwachten wij dit jaar nog niet.

Omdat Apple nog geen M3 Ultra had uitgebracht in 2023, dachten wij dat dat in 2024 zou gebeuren. En dat de M4 dus nog even op zich zou laten wachten. Maar er kwam helemaal geen M3 Ultra, maar wel een M4, een M4 Pro en een M4 Max. Inmiddels wordt duidelijk wat het updateschema van M-chips is:

• Er komt elk jaar een nieuwe M-chip uit: M1 in 2021, M2 in 2022, M3 in 2023, M4 in 2024.

• Pro- en Max-varianten van die chips zijn er tot nu toe altijd, maar een Ultra-variant niet. Bij de M3-familie heeft Apple die overgeslagen.

Waar we de hoop voor hadden opgegeven …

Wat we ook niet zagen aankomen, was een nieuwe, piepkleine Mac mini. In onze voorspellingen schreven we:

Dit jaar zullen we nieuwe MacBooks Airs en Mac mini’s zien die overstappen naar de M3-familie, maar die verder niet veel zullen wijzigen.

Dat was dus op twee fronten fout: ten eerste ging de Mac mini niet over naar een M3 maar meteen naar een M4, en ten tweede veranderde het ding enorm. De nieuwe Mac mini was precies wat we bijna drie jaar geleden voorspelden, in januari 2022. Toen zagen wij de binnenkant van een Mac mini met een M1-chip en zagen daar zo veel lege ruimte, dan we zeker wisten: in 2022 gaat Apple de Mac mini een heel stuk kleiner maken. Maar dat gebeurde niet in 2022. En ook niet in 2023. En dus gaven wij de hoop op om het nog te voorspellen – en prompt gebeurde het in 2024 wél.

Dat waren onze Mac-voorspellingen voor 2024. Er was nog wel meer Mac-nieuws het afgelopen jaar: de iMac kreeg nieuwe kleurtjes (en een M4 uiteraard), macOS Sequoia zag het levenslicht (met een aantal functies waar we in de EU nog op wachten, zoals Apple Intelligence en Synchrone iPhone-weergave, maar we kregen al wel de nieuwe app Wachtwoorden), en Logic Pro en Final Cut Pro werden (mede dankzij AI) nog krachtiger. Al met al best een mooi Mac-jaar. Wat gaat 2025 ons brengen? Daarover speculeren we in januari, in onze eerste editie van het nieuwe jaar!

Als je de Touch Bar mist

Wij hebben op de valreep nog een MacBook Pro gekocht met een Touch Bar. Want ook al werd dat slimme stripje door sommigen verguisd, wij vinden het eigenlijk nog steeds heel handig. Als jij een Touch Bar mist bij je nieuwe Mac, dan is dit misschien iets voor je: de Flexbar. Een losse accessoire die werkt als een soort Touch Bar en die je op elke Mac kan aansluiten. Het ding is er nog niet, dus wij hebben ’m ook nog niet kunnen testen. Het is een Kickstarter-project dat je nog een paar dagen kunt ‘backen’. Inmiddels doen voldoende mensen dat al, dus de Flexbar zal er wel komen. Denk overigens niet dat je daarmee de Touch Bar zoals je die kende terugkrijgt. Wat je op de strip ziet, is een nieuw soort Touch Bar. Die je voor een groot deel zelf kunt aanpassen. Meer uitleg in de video hieronder!

Lichticoontjes in je trackpad

Apple-patenten zijn altijd leuk om in de gaten te houden. Al hebben we het gevoel dat patenten die uitlekken, uiteindelijk nooit het levenslicht zien. Maar goed, voor in je fantasie dan: wat dacht je van een een trackpad in je MacBook waarop icoontjes en andere dingen kunnen oplichten?

Patently Apple bericht over een patent waarin Apple speelt met het idee om items te kunnen laten oplichten op het trackpad. Denk aan knoppen, app-iconen en sliders. Maar de verlichting van het trackpad zou bijvoorbeeld ook duidelijk kunnen maken of je een document in de leesmodus of in de bewerkmodus ziet.

Het klinkt leuk, maar als dit zo’n functie wordt die bijvoorbeeld alleen in MacBook Pro’s komt en niet in andere Macs, dan is er een grote kans dat het de Touch Bar achterna gaat.

Sequoia-ergernis:

Vensters die zichzelf beeldvullend maken

Wij hebben het liefst dat macOS zich niet bemoeit met de indeling van vensters op onze beeldschermen. Ja, het is een rommeltje soms, dat weten we. Maar het is ons rommeltje, en daar moet niemand zich mee bemoeien. Ook macOS niet. We waren dus zeer ontstemd toen we de update naar Sequoia hadden gedaan, en elke keer als we een venster een kant op sleepten, wilde het hele scherm vullen, of een half scherm. Het duurde even voordat we hadden uitgevogeld waar we die ongein weer kunnen uitzetten. We bepalen namelijk graag zelf of een venster beeldvullend op ons scherm verschijnt of niet. Als je er ook last van hebt, ga dan in de Systeeminstellingen naar Bureaublad en Dock. Scroll dan een beetje naar beneden, tot je bij de sectie Vensters bent. Zet daar deze twee dingen uit:

• Sleep vensters naar schermranden om te plaatsen

• Sleep vensters naar menubalk om scherm te vullen

Ja, we snappen dat dat ook heel handig kan zijn. Maar wij doen dat dus heel vaak onbedoeld, en dan is het niet handig. Dan zitten we gewoon een venstertje te verplaatsen, en slepen we ’m per ongeluk langs de menubalk, en PLOP: beeldvullend. Willen wij niet. Als je het ook niet wilt, weet je nu hoe je het uit moet zetten!

Overigens is er ook een middenweg: zet de eerdergenoemde twee dingen uit, maar zet de optie ‘Houd tijdens het slepen de ⌥-toets ingedrukt om venters te plaatsen’ aan. Dan gebeurt het automatische gedrag alleen als je de ⌥ indrukt.

Feestverlichting voor je Mac

Als je voor oudjaar (of een andere feestelijke dag) nog iets zoekt om het beeldscherm van je Mac wat op te vrolijken: kijk eens naar het appje Festivitas! Daarmee hang je feestverlichting aan je menubalk en Dock. Vooral leuk als je Mac tijdens een feestje in de huiskamer staat om vanaf te dj’en.

De vrolijke knipperende lampjes van Festivitas zijn op allerlei manieren te tweaken: standaard zijn het ovale lampjes, maar je kunt er via de instellingen ook hartjes, sterretjes, sneeuwvlokken en zelfs lantaarntjes van maken. De kleuren zijn natuurlijk aan te passen (ook van het snoer!) en je kunt ook instellen hoe de lampjes moeten knipperen. Handig: het lichtsnoertje hangt nooit in de weg, want als je muispijl in de buurt komt, beweegt het keurig opzij.

Leuk appje. De maker verkoopt het via Gumroad, en vraagt je zelf een bedrag in te vullen, maar dat begint wel minimaal bij 4 dollar exclusief btw.

Festivitas | vanaf $ 4 | ★★★★☆

Sinds 28 december mogen er in Europa geen apparaten (laptops zijn nog twee jaar uitgezonderd) verkocht worden zonder USB-C-aansluiting, meldde de Volkskrant. De Volkskrant is de Volkskrant niet als dat niet wordt aangegrepen om Apple weer overal de schuld van de te geven, inclusief de gebruikelijke lulkoek dat Apple opzettelijk nieuwe aansluitingen introduceert om extra geld binnen te harken.

Nou, dat is dan nu voorbij, want iedereen heeft nu USB-C. Fietslampjes, powerbanks, smartphones, laptops, tablets, auto’s en tv’s. Behalve dan veel apparaten die tot en met 27 december 2024 zijn verkocht en o ja, al mijn Apple-producten behalve de MacBook en iPhone die ik eind vorig jaar kocht.

De USB-C-plug heeft iets Apple-igs. De geruststellende klik, waarmee je de kabel inplugt, het feit dat je hem nooit verkeerd om kunt aansluiten. Het zou de ultieme wraak zijn geweest, maar Apple zit wel in het USB-consortium, maar is niet de uitvinder. Wel de eerste fabrikant die USB-C introduceerde, op de MacBook.

In feite heb ik nu meer kabeltjes dan ooit, aangevuld met allerlei opsteekadapterpluggetjesdingetjes. Maar ik klaag niet, want die koop je gewoon bij de Action voor een grijpstuiver. In 2002 was ik op een persreis en keek verbaasd naar de hoeveelheid adapters die ik moest meeslepen en vroeg me af waarom. En de rest is geschiedenis. Be careful what you wish for, you might get it, zeggen ze dan in de VS.

– Jack Nouws, MacFundamentalist

🥂 Een fijne jaarwisseling, het allerbeste voor 2025, en tot in januari! 🍾